Δεκαέξι χρόνια πριν, ο Angelo διασώθηκε από έναν μαζικό τάφο από μια γαλλική λεγεωνα που ήταν μία από τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπισε μεχρι σήμερα . Από τότε ο φωτογράφος Christophe Calais έχει καταγράψει την οδυνηρη του ιστορία στο φακο. Το 1994, η πολιτοφυλακή των Χούτου υπεύθυνη για τη γενοκτονία της Ρουάντα , διαφεύγουν οι Τουτσι στο Ζαΐρ, ακολουθούμενοι από Χούτου ανταρτες.
Στην προσπάθεια εξόντωσης των Τούτσι, εκατοντάδες χιλιάδες των πολιτών της Ρουάντα περιφέρονται στους δρόμους, και αντιμετωπίζουν την πείνα και τις ασθένειες. Στις 26 Ιουλίου του ίδιου έτους, το παιδί (Ο Αγγελος) σχεδόν θα θαφτεί ζωντανος σε έναν μαζικό τάφο, αλλά την τελευταία στιγμή διασώζεται από τον Αντιστράτηγο Da Silva, μιας γαλλικής λεγεωνας. Στο λάκκο, [στην πανω φωτογραφία] σε ένα σωρό εκατοντάδων πτώματων θυμάτων της χολέρας και της γεννοκτονειας των Χουτου , ο Angelo σώζεται.
Ενω ο κόσμος εξακολουθεί να αγνοεί αυτή τη βαρβαρότητα, (μια τραγωδία που προκάλεσε σχεδόν 1.000.000 νεκρούς, το 11% του συνολικού πληθυσμού),ο Angelo είναι στο στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο αεροδρόμιο της Γκόμα, όπου εχει την μέριμνα της λεγεώνας . Εκεί ο στρατός και οι ΜΚΟ καταφέρνουν να εντοπίσουν τον πατέρα του.
Ο Angelo επιστρέφει σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Ζαΐρ, όπου ο πατέρας και ο γιος ζουν ησυχα δύο χρόνια με τη φροντίδα του ΟΗΕ.
Το 1996 ο εμφύλιος πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει και ο Angelo με τον πατέρα του με επιπλέον 500.000 πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να επιστρέψουν στη Ρουάντα. Μετά από περπάτημα 150 χιλιόμετρα σε τρεις ημέρες , φτανουν στο χωριό τους, όπου βρεθηκαν μαζί με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Ολη η οικογένεια μαζί μετα από τοσες ταλαιπωρειες. Ο πατερας του ομως κατηγορηθηκε για συμμετοχή στην γενοκτονία και μπηκε φυλακή για 25 χρόνια.
Στο σχολείο. Η ζωή του αποκταει κανονικούς ρυθμούς.
Και να θελει να ξεχασει η ουλη στο προσωπο δεν θα τον αφησει, προικα από τον ομαδικο ταφο.
Στην προσπάθεια εξόντωσης των Τούτσι, εκατοντάδες χιλιάδες των πολιτών της Ρουάντα περιφέρονται στους δρόμους, και αντιμετωπίζουν την πείνα και τις ασθένειες. Στις 26 Ιουλίου του ίδιου έτους, το παιδί (Ο Αγγελος) σχεδόν θα θαφτεί ζωντανος σε έναν μαζικό τάφο, αλλά την τελευταία στιγμή διασώζεται από τον Αντιστράτηγο Da Silva, μιας γαλλικής λεγεωνας. Στο λάκκο, [στην πανω φωτογραφία] σε ένα σωρό εκατοντάδων πτώματων θυμάτων της χολέρας και της γεννοκτονειας των Χουτου , ο Angelo σώζεται.
Ενω ο κόσμος εξακολουθεί να αγνοεί αυτή τη βαρβαρότητα, (μια τραγωδία που προκάλεσε σχεδόν 1.000.000 νεκρούς, το 11% του συνολικού πληθυσμού),ο Angelo είναι στο στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο αεροδρόμιο της Γκόμα, όπου εχει την μέριμνα της λεγεώνας . Εκεί ο στρατός και οι ΜΚΟ καταφέρνουν να εντοπίσουν τον πατέρα του.
Ο Angelo επιστρέφει σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Ζαΐρ, όπου ο πατέρας και ο γιος ζουν ησυχα δύο χρόνια με τη φροντίδα του ΟΗΕ.
Το 1996 ο εμφύλιος πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει και ο Angelo με τον πατέρα του με επιπλέον 500.000 πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να επιστρέψουν στη Ρουάντα. Μετά από περπάτημα 150 χιλιόμετρα σε τρεις ημέρες , φτανουν στο χωριό τους, όπου βρεθηκαν μαζί με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Ολη η οικογένεια μαζί μετα από τοσες ταλαιπωρειες. Ο πατερας του ομως κατηγορηθηκε για συμμετοχή στην γενοκτονία και μπηκε φυλακή για 25 χρόνια.
Στο σχολείο. Η ζωή του αποκταει κανονικούς ρυθμούς.
Και να θελει να ξεχασει η ουλη στο προσωπο δεν θα τον αφησει, προικα από τον ομαδικο ταφο.
Δεκαεξι χρόνια μετά .
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι δημοσιογραφοι του Bang Bang Club.
Τα πιο φρικτα βασανιστηρια στην ιστορια της ανθρωποτητας.
Oυρανιες ταφες
Φωτογραφιες που εμειναν στην ιστορια.










Τώρα πάντως ήρθε η ώρα ο δυτικός πολιτισμός να πληρώσει για όσα εγκλήματα έκανε εναντίον της Αφρικής και της Ασίας.
Τα παράσιτα της ευρώπης και των ηπα, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να ζουν πλέον με τα προιόντα (με χέσω)της χρηματοιοκονομίας και πρέπει να παράξουν κάτι.Μόνο που η παραγωγη πλέον είναι στα χέρια αυτού που αποκαλούσαν τρίτο κόσμο.