SANCTUM (2011)
Posted: Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011 by . in
0
Επανειλημμένα έχει ειρωνευτεί ο Θόδωρος Πάγκαλος το ΣΥΡΙΖΑ για τα μικροτσούτσουνα ποσοστά του, τα οποία… κατά τη γνώμη του Αντιπροέδρου, ακόμα και σε στύση, αγγίζουν δεν αγγίζουν το 3%. (Δεν έχει τοποθετηθεί χρησιμοποιώντας ακριβώς τη διάλεκτο του Θάνου Ασκητή, αλλά το νόημα αυτό ήταν…). Αν συνυπολογίσει ωστόσο κανείς όλες τις αποδόσεις και τις αναφορές που έχουν γίνει είτε από τον ίδιο είτε από άλλα στελέχη της Κυβέρνησης, σε πράξεις ακτιβισμού, ετσιθελισμού, τρομοκρατίας κλπ εκπορευόμενες από το κόμμα- κουτσουλιά, θα διαπιστώσει μια αντίφαση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεν κοινοβουλευτική ανθυπομισοριξιά, έχει δε περιέργως, ασύμμετρα μεγάλη διασπορά (μελών- τρομοκρατών) στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας. Όποια πέτρα να σηκώσεις (δίπλα σε κάποιον ογκόλιθο της ελληνικής πολιτικής σκηνής) αποικίες συριζιγκιών, εργάζονται νυχθημερόν εναντίον των σωτήρων της χώρας. Και είναι να τσατίζεται κανείς. Όχι για το διασυρμό του κόμματος του Αλέξη. Αλλά γιατί δεν απομένει σε όλους εμάς τους υπόλοιπους η..... παραμικρή πιθανότητα εμπλοκής ή επιθυμίας εμπλοκής σε πράξη εναντίωσης στην Κυβέρνησης. Τα έχει πάρει όλα εργολαβία ο ΣΥΡΙΖΑ. Νομική- ΣΥΡΙΖΑ. Πορείες- ΣΥΡΙΖΑ. Παρίσι- ΣΥΡΙΖΑ. (Όπως ακούγαμε κάποτε το Τσιπίτα- Πανιώνιος). Και την πρόσφατη παρέμβαση φοιτητών κατά τη διάρκεια βραδιάς αφιερωμένης στον Κώστα Γαβρά στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Έλληνας αντιπρόεδρος τις απέδωσε σε Γάλλους αναρχικούς και Έλληνες οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ που υπονομεύουν τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Τρίζουν τα κόκαλα της Μελίνας που κάποτε προσπαθούσε να ευαισθητοποιήσει τη γαλλική κοινή γνώμη εναντίον του καθεστώτος. Αν ανέπτυσσε αυτές τις δράσεις με τον ίδιο τρόπο σήμερα..., «πασσιονάρια της Κουμουνδούρου» θα την αποκαλούσε ο Αντιπρόεδρος. Οι άλλοτε αυτοεξόριστοι αγωνιστές, σήμερα θα ήτανε εμπαθείς, χαραμοφάηδες, εγκάθετοι της Ριζοσπαστικής Αριστεράς… Γιατί, κατά την άποψη της ελληνικής αντιπροεδρίας, ουδεμία άλλη κατηγορία πολιτών (α… υπάρχουν και οι ΚΚέδες, μην τους ξεχνάμε κι αυτούς) δεν έχει κάτι να της προσάψει. Ουδέποτε πήγε γυρεύοντας προσβάλλοντας, προκαλώντας, λανσάροντας τον παραλογισμό της ως μοναδική αλήθεια. Ουδέποτε έκανε την εμπαθή εκείνη «ερώτηση» που να δικαιολογεί τώρα την εμπαθή αυτή «απάντηση». Την απάντηση που άρχισε να δίνεται σε μικρές δόσεις, από τις πιο απρόβλεπτες πλευρές, (μιας και στο εσωτερικό ο φόβος φυλάει περισσότερο τα έρημα)… Ουδέποτε ερέθισε με τις επιλογές της το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Είναι μύθος ότι η δράση επιφέρει αντίδραση. Η αντίδραση είναι χούι των Συριζαίων… Δεν έχει κανείς λόγο να εξανίσταται, επειδή ο νυν μετρ του επίσημου τραμπουκισμού πήγε να κάνει τη γλάστρα σε προβολή της ιστορικής ταινίας «Ζ» με τον τρόπο που ο διάολος γίνεται θαμώνας στις εκκλησίες… Ο Θόδωρος Πάγκαλος δραστηριοποιείται επ’ αγαθώ της κοινωνίας βεβαίως- βεβαίως. Απλώς, δεν του το συγχωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ…
Εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ
Μαρινάκης και Σισέ ανταμώσαν΄ στο βεσέ!
Posted: Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011 by . in Ετικέτες ΕΛΛΑΔΑ, ΧΙΟΥΜΟΡ
Σε πολύ φιλικό κλίμα διεξήχθη στο γήπεδο Καραϊσκάκη το ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Σε όλη τη διάρκεια του ματς οι φίλαθλοι έριχναν καπνογόνα, δημιουργώντας μια πολιτισμένη ατμόσφαιρα, αφού το γήπεδο θύμιζε έντονα το Θέατρο Τέχνης. Οι διαιτητές του αγώνα αδίκησαν την ομάδα του Παναθηναϊκού, αλλά δεν έδωσαν ούτε ένα πέναλτι στον Ολυμπιακό, με αποτέλεσμα να σπάσει η όμορφη και μακροχρόνια παράδοση που θέλει τον Ολυμπιακό να κερδίζει στις καθυστερήσεις με «πέτσινο» πέναλτι.
Μετά το τέλος του αγώνα, αρκετοί οπαδοί του Ολυμπιακού μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και περικύκλωσαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού για να τους συγχαρούν και να τους ζητήσουν αυτόγραφα, αλλά οι ποδοσφαιριστές νόμισαν πως ήθελαν να τους πλακώσουν στα κλωτσίδια και στα μπουνίδια και το έβαλαν στα πόδια, με αποτέλεσμα να χάσουμε την ευκαιρία να δούμε τους οπαδούς του Ολυμπιακού να σηκώνουν στους ώμους τους τον Σισέ και τον Καραγκούνη, να κάνουν το γύρο του θριάμβου και στη συνέχεια να τους πηγαίνουν μέχρι το Μικρολίμανο για να τους πετάξουν στη θάλασσα και να τους κάνουν πατητές.
Η είσοδος των οπαδών του Ολυμπιακού στον αγωνιστικό χώρο αποδοκιμάστηκε έντονα από όλους, αλλά εδώ οι Έλληνες είναι έτοιμοι να μπουκάρουν στη Βουλή, στο γρασίδι του Καραϊσκάκη θα κωλώσουν;
Οι υπεύθυνοι του Παναθηναϊκού έχουν αηδιάσει με τον τρόπο που διεξάγεται το φετινό πρωτάθλημα και δεν έχει καμία σχέση με ό,τι συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια, όπου στα ελληνικά γήπεδα βασίλευε η δικαιοσύνη, η ευγενής άμιλλα και ο λουλουδοπόλεμος μεταξύ των οπαδών, των παικτών και των παραγόντων. Στον Παναθηναϊκό..... σκέφτονται να αποσύρουν την ομάδα από το πρωτάθλημα και να συνεχίσουν με την ομάδα των νέων -για να μην κουράζονται και οι βεντέτες-, ενώ δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να αποσυρθεί εντελώς η ομάδα από το πρωτάθλημα, για να μην πληρώνουν άδικα τους λογαριασμούς ρεύματος και νερού στο προπονητικό κέντρο της Παιανίας. Οπωσδήποτε, υπάρχει ένα κλίμα απόσυρσης το τελευταίο διάστημα στον Παναθηναϊκό, αφού αποσύρονται οι πρόεδροι και οι μεγαλομέτοχοι, οπότε έφτασε η ώρα να αποσυρθούν και οι παίκτες, ώστε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού να σταματήσουν να σπαταλάνε άσκοπα το χρόνο τους με τα πηγαινέλα στα γήπεδα και να το ρίξουν στο διάβασμα και στο πλέξιμο.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το επεισόδιο που δημιουργήθηκε μετά το τέλος του αγώνα στα αποδυτήρια ανάμεσα στον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη, και τον Γάλλο άσο του Παναθηναϊκού Τζιμπρίλ Σισέ. Ο Μαρινάκης είπε στον Σισέ πως στο γήπεδο μπορεί να μην φορούσε φούστα αλλά ξέχασε να βγάλει τα δωδεκάποντα τακούνια. Ο Γάλλος διεθνής δεν αντελήφθη το λεπτό και πνευματώδες χιούμορ του χαριτωμένου και γοητευτικού προέδρου του Ολυμπιακού και είπε μπροστά σε όλους πως αυτός μπορεί να φορέσει και φούστα, και παρεό, και κολάν -γιατί έχει κορμάρα και τέλειες αναλογίες- αλλά ο Μαρινάκης είναι τόφαλος και μπουχέσας, και θα έπρεπε να βγαίνει έξω καλυμμένος με σεντόνια από πάνω μέχρι κάτω. Με την παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων, πέσανε μερικές χριστοπαναγίες αλλά τότε επενέβησαν οι ακόμα πιο ψύχραιμοι και οι δυο άνδρες έδωσαν τα χέρια, αγκαλιάστηκαν και στη συνέχεια ξεβρακώθηκαν και έκαναν ντους μαζί, σαπουνίζοντας ο ένας την πλάτη του άλλου και κάνοντας τρελά παιχνίδια με τις μπουρμπουλήθρες. Παρ΄ όλα αυτά, ο Τζιμπρίλ Σισέ δήλωσε πως θα φύγει από την Ελλάδα, αλλά δεν ξεκαθάρισε αν θα πάρει και τον Παναθηναϊκό μαζί του, για να παίξουν στο πρωτάθλημα κάποιας πολιτισμένης χώρας που οι αντίπαλοι οπαδοί αποθεώνουν τους παίκτες ακόμα κι όταν πατάνε τα κορδόνια τους ή σκουπίζουν τη μύξα τους στη φανέλα. Περιέργως, η δήλωση του Τζιμπρίλ Σισέ πως θα αποχωρήσει προβλημάτισε και στενοχώρησε τους πάντες.
Τελικά, είμαστε καλόψυχοι άνθρωποι εμείς οι Έλληνες - ένας μετανάστης βρέθηκε να πει πως φεύγει με τη θέλησή του από την Ελλάδα και θέλουν όλοι να τον κρατήσουν εδώ με το ζόρι.
Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από τη ραδιομέγαιρα της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον τρόπο περιγραφής του αγώνα από τους δημοσιογράφους της ΝΕΤ. Η διοίκηση της ΕΡΤ μετέδωσε ξανά τον αγώνα και στη νέα περιγραφή ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Ολυμπιακό με 5-1, οπότε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πανηγύρισαν και αποχώρησαν ικανοποιημένοι.
Τις επόμενες ημέρες θα ανακοινωθεί η συγχώνευση του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό, σε μια προσπάθεια να εξοικονομηθούν χρήματα από τις σωβρακοφανέλες. Οι παίκτες που θα περισσεύουν μετά τη συγχώνευση των δυο ομάδων θα πουληθούν στο εξωτερικό για να μειωθεί το χρέος της χώρας, αφού αποτελούν κινητή περιουσία του κράτους - είναι κινητή περιουσία επειδή κινούνται. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αποτελούν κρατική περιουσία, αφού οι εκάστοτε πρόεδροί τους κάνουν χρυσοφόρες μπίζνες με όλες τις κυβερνήσεις και είναι σίγουρο πως εμείς έχουμε πληρώσει τα γήπεδά τους και τις πανάκριβες μεταγραφές, ενώ ο μόνος λόγος που οι μεγαλοεπιχειρηματίες επιδιώκουν να είναι πρόεδροι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού είναι για να μην μπορεί να τους αγγίξει κανεις.
ΠΗΓΗ
Του Γιαννη Πρεντερη
Την περασμένη εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου πήρε μέρος σε ένα γεύμα με γνωστούς επιχειρηματίες. Το κλίμα ήταν ευχάριστο και οι συνδαιτυμόνες συμφώνησαν ότι, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, ο υπουργός είναι ένας συμπαθητικός άνθρωπος.
Κάποια στιγμή όμως η κουβέντα πήγε στο ψητό. Ο ένας μετά τον άλλον οι επιχειρηματίες περιέγραψαν τη δραματική κατάσταση της πραγματικής οικονομίας όπως τη βιώνουν στις δουλειές τους. Ομόφωνα σχεδόν υπέδειξαν στον υπουργό Οικονομικών ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί η κατάσταση χωρίς ανάπτυξη. Και ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία αναπτυξιακή διαδικασία και κανένα αναπτυξιακό σχέδιο που να τρέχει στη χώρα- για την ακρίβεια: ούτε μία μεγάλη ή μικρότερη επένδυση...
Ο Παπακωνσταντίνου δεν έδειξε να διαφωνεί, το αντίθετο. Εξέφρασε μάλιστα την απόλυτη πεποίθησή του ότι η ανάπτυξη θα έλθει πολύ σύντομα- εκεί οι συνδαιτυμόνες άρχισαν να κοιτάζονται απορημένοι μεταξύ τους...
«Τι εννοείτε πολύ σύντομα;» ρώτησε ένας εξ αυτών.
«Ισως και μέσα στο 2011» τους διαβεβαίωσε ο υπουργός. Και επειδή κατάλαβε ότι τον αντιμετώπιζαν περίπου ως εξωγήινο, έσπευσε να......π
ροσθέσει:
«Για παράδειγμα, η αξιοποίηση του Ελληνικού θα αρχίσει να αποδίδει ως το τέλος του χρόνου».
Οι επιχειρηματίες ξανακοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Αυτή τη φορά με νόημα. Και προτίμησαν να τον προσγειώσουν.
«Ξέρετε, κύριε υπουργέ, ακόμη και αν το Ελληνικό ξεκινήσει αύριο, ακόμη και αν όλα τρέξουν χωρίς το παραμικρό εμπόδιο και την παραμικρή καθυστέρηση, αποκλείεται να αρχίσει να αποδίδει πριν από το 2015-2016».
Συμπέρασμα: Για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν το μεγαλύτερο αναπτυξιακό σχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αποδώσει νωρίτερα από μία πενταετία;
Μεταφέρω το περιστατικό διότι συνοψίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το αδιέξοδο της χώρας. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση το αντιμετωπίζει όπως ο τύπος στο ανέκδοτο, ο οποίος βούτηξε από τον 100ό όροφο ενός ουρανοξύστη και σε κάθε όροφο που περνούσε πέφτοντας έλεγε: «Καλά τα πήγαμε ως εδώ!».
Τελευταίο παράδειγμα: Η ύφεση ανακοινώθηκε στο (πρωτοφανές) 6,6% και «κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» σχολίασαν ότι δεν είναι κακή εξέλιξη, διότι δείχνει «να μειώνεται ο ρυθμός αύξησης της ύφεσης»- σαν να λέμε, δηλαδή, ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα διότι πέφτοντας περάσαμε από τον 14ο στον 13ο όροφο με «μειωμένη ταχύτητα»...
Η ωμή αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή η χώρα ζει πλήρως τις επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής του μνημονίου χωρίς μια αχτίδα αισιοδοξίας. Ούτε καν η περίφημη «εσωτερική υποτίμηση» δείχνει να λειτουργεί, αφού καταφέραμε να έχουμε ταυτοχρόνως μείωση των πραγματικών αποδοχών (-13%, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας) και πληθωρισμό 5,2%! Με άλλα λόγια, η συνταγή δεν αποδίδει. Και δεν αποδίδει για δύο λόγους:
Πρώτον, επειδή η ίδια η συνταγή είναι αμφιλεγόμενη, κάτι που έχουν υποστηρίξει εξαρχής όσοι σκαμπάζουν στοιχειωδώς από οικονομικά. Τώρα αποδεικνύεται και στην πράξη, π.χ., ότι η περικοπή των μισθών δεν οδηγεί απαραιτήτως σε μείωση των τιμών. Και ότι η περιοριστική πολιτική που βαθαίνει την ύφεση όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα του χρέους, αλλά το επιβαρύνει. Εχουμε, δηλαδή, μια τυπική περίπτωση κόστους χωρίς κέρδος.
Δεύτερον, επειδή η όποια συνταγή προϋποθέτει μια διαχειριστική επάρκεια στην εφαρμογή της, η οποία είναι περισσότερο από προφανές ότι στην περίπτωσή μας λείπει. Το φιάσκο με την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας σωστής επιλογής που καταρρακώθηκε μέσα από την προχειρότητα της μεθόδευσής της. Και η διαχειριστική ανεπάρκεια κλιμακώνεται καθημερινά μέσα από το παζάρι για τους ημιυπαίθριους χώρους και τα κλειστά επαγγέλματα ή το αλισβερίσι με τους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ.
Το τέλος της συνταγής, όμως, περιγράφει και το μέγεθος του αδιεξόδου.
Διότι, ενώ τα αποτελέσματα είναι προφανή, η κυβέρνηση δεν έχει την ευχέρεια να αλλάξει πολιτική. Αφενός λόγω των υποχρεώσεων του μνημονίου· αφετέρου λόγω του βάρους του χρέους.
Η τρόικα επιμένει στον καταστροφικό δρόμο της «εσωτερικής υποτίμησης» και στις περαιτέρω μειώσεις μισθών, άρα στην εμβάθυνση της ύφεσης, τη στιγμή που είναι προφανές ότι μια σύγκρουση με την τρόικα θα άνοιγε τον δρόμο στη χρεοκοπία. Αυτή τη στιγμή ουδείς γνωρίζει υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε μια επαναδιαπραγμάτευση των υποχρεώσεών μας.
Ετσι λοιπόν η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια σχεδόν αδύνατη κατάσταση. Τη στιγμή που οι ανοχές και οι αντοχές της κοινωνίας εξαντλούνται, ενώ η αντιπολίτευση δεν δείχνει καμία διάθεση «να βάλει πλάτη».
Κάποιος, βεβαίως, έλεγε ότι «στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί... Διαβάστε περισσότερα...
Θα ψοφήσετε στην πείνα κουφάλες δημοκράτες
Posted: Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011 by . in Ετικέτες ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ο Ρόμπερτ Ζέλικ, πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, παραδέχτηκε σε δηλώσεις του ότι οι ακολοθούμενες πολιτικές έχουν επιφέρει αύξηση της φτώχειας, "σπρώχνοντας" 44.000.000 επιπλέον ανθρώπους κάτω από τα όρια της επονομαζόμενης "ακραίας φτώχειας" (δηλαδή κάτω από 1.25 $/μέρα).
Τα πράγματα είναι απλά: Οι άνθρωποι αυτοί, η ολιγαρχία που μας κυβερνά, με πρώτες και καλύτερες τις τράπεζες μας παίρνουν και τα σώβρακα, και δε σταματάνε αν εμείς δεν τους σταματήσουμε.
Άλλωστε, το 1.25 $/μέρα είναι κάτι που οι βιομήχανοι εμπράκτως το στηρίζουν εδώ και χρόνια μεταφέροντας την παραγωγή στην Κίνα, Ινδία ή όπου άλλου μπορούσαν να επιβάλλουν μισθό "ακραίας φτώχειας". Και όλοι οι υπόλοιποι μισθοί, τα 1500, τα 100, ακόμα ακι τα 700 ευρώ τους φαίνονται "πολλά". Δε συμφέρει το βιομήχανο να επενδύσει όταν έχει τόσο "υψηλό" εργατικό κόστος, και γι' αυτό στη δύση ο παραγωγικός ιστός έχει αποσαθρωθεί. Η παραγωγή εξάλλου ορίζεται με βάση τα συμφέροντα αυτών - αυτό μας έλειπε άλλωστε να οριζόταν από τους εργάτες, με βάση τα δικά τους συμφέροντα, αυτό θα..... ήταν..."καταστροφή".
Όσο για τους τραπεζίτες, αυτοί εδώ και χρόνια έδιναν δάνεια για να "κινηθεί η αγορά", και τώρα που προφανώς τα δάνεια αυτά δε μπορούν να αποπληρωθούν, αρπάζουν το ένα "πακέτο σωτηρίας" μετά το άλλο, και παρότι έχουν χλαπακιάσει ένα σωρό τρισεκατομμύρια δολλάρια, χρειάζονται κι άλλα για να μη χρεωκοπήσουν. Και είναι αποφασισμένες να τα πάρουν, είναι άλλωστε ζήτημα "ζωής και θανάτου" πλέον (αν δεν πάρουν τα "πακέτα σωτηρίας" χρεωκοπούν. Και από το να χρεωκοπήσουν αυτές, καλύτερα να χρεωκοπήσουν οι λαοί).
Δεν είναι "προσωπικό" το θέμα, άλλωστε δε μας ξέρουν. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται λεφτά, πολλά λεφτά, ολοένα και περισσότερα, και απλά τα παίρνουν. Και αν αυτό οδηγεί στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στο θάνατο πολλών από υποσιτισμό, όχι απλά δεν μιλάμε για έγκλημα ή για μαζική εξόντωση ανθρώπων, αλλά αντίθετα μιλάμε για μια "απαραίτητη πολιτική" που θα "εξυγιάνει την παγκόσμια οικονομία" (δηλαδή θα επιτρέψει στην άρχουσα τάξη να έχει τα κέρδη που επιθυμεί).
Όπως και να έχει, εκατομμύρια άνθρωποι θα εξοντωθούν, άλλωστε μόνοι τους τα λένε (είναι προφανώς ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των 44.000.000 ανθρώπων που έχει υπολογίσει ο Ζέλικ στην Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και πολλοί άλλοι, απλά θα πεθάνουν λόγω φτώχειας, πείνας και ότι άλλο αυτά φέρνουν (πχ η φτώχεια φέρνει και κακές συνθήκες υγιεινής,γι' αυτό και οι φτωχοί πληθυσμοί ξεκληρίζονται περιοδικά σε μεγάλη ένταση από επιδημίες, αρρώστιες, κτλ).
Μόνο που, από τη στιγμή που πολλοί είναι ουσιαστικά καταδισμένοι να πεθάνουν, ή να ζήσουν σε συνθήκες "ακραίας φτώχειας", γιατί να μη ζήσουν πολεμώντας εναντίον των Ζέλικ αυτού του κόσμου, που βγαίνουν και ωμά μας ανακοινώνουν ότι οι πολιτικές τους ρημάζουν τους λαούς; Υπάρχει ένα "ψυχολογικό φράγμα", όπου οι άνθρωποι δε θέλουν να "πάρουν τα όπλα". Γι' αυτό και πολλοί σήμερα λένε ότι "δε βλέπουν καμία λύση στον ορίζοντα" - διότι απλούστατα έχουν λογοκρίνει την ίδια τους τη σκέψη, μη θέλωντας να σκεφτούν τη λύση του να πάρουν τα όπλα. Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται οι ολιγάρχες, και συνεχίζουν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση τη λεηλασία. Και θα συνεχίσουν, έως ότου οι λαοί σκεφτούν πέρα από αυτό το "ψυχολογικό φράγμα".
"Στο τέλος του 2006, οι τιμές των τροφίμων σε ολόκληρο τον κόσμο άρχισαν να αυξάνονται, ξαφνικά και απότομα. Μέσα σε ένα χρόνο, η τιμή του σίτου είχε αυξηθεί κατά 80 τοις εκατό, το καλαμπόκι κατά 90 τοις εκατό, και το ρύζι 320 τοις εκατό. Σε μια παγκόσμια καταστροφή από την πείνα, 200 εκατομμύρια άνθρωποι - κυρίως παιδιά - δεν μπορούσε να πάρει τα τρόφιμα πια, και βυθίστηκε σε υποσιτισμό ή ασιτία. Υπήρχαν ταραχές σε περισσότερες από 30 χώρες και τουλάχιστον μία κυβέρνηση ανατράπηκε βίαια. Στη συνέχεια, την άνοιξη του 2008, οι τιμές μυστηριωδώς επανήλθαν στο προηγούμενο επίπεδό τους. Ο Ζαν Ζιγκλέρ, ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στην τροφή, την αποκάλεσε "μια σιωπηλή μαζική δολοφονία», και οφείλεται εξ ολοκλήρου σε "ανθρώπινες ενέργειες"."
Διαβάστε περισσότερα...
Ελβετία για τους λίγους, καταστολή για τους πολλούς
Posted: Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011 by . in Ετικέτες ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ποιον να πιστέψουμε τώρα; Το Spiegel σύμφωνα με το ρεπορτάζ του οποίου μόνο στην Ελβετία οι καταθέσεις ελλήνων πολιτών ανέρχονται σε 600 δις (δυο φορές το χρέος της χώρας, τρεις φορές το ύψος των καταθέσεων εντός της χώρας) ή τους έλληνες τραπεζίτες οι οποίοι εκτιμούν ότι οι εν λόγω καταθέσεις ανέρχονται σε 40 δις; Οι εκτιμήσεις τους βέβαια αφορούν την μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό λόγω κρίσης εντός του 2010, αλλά το γερμανικό περιοδικό αναφέρεται γενικότερα στα ποσά των ελληνικών καταθέσεων που έχουν βρει καταφύγιο στις ελβετικές τράπεζες τα τελευταία χρόνια.
Και ποιανών τα χρήματα είναι αυτά; Των μισθωτών, των συνταξιούχων, των κάθε λογής συντεχνιών που κινητοποιούνται γιατί υπόκεινται σε κάθε λογής φόρους και περικοπές προκειμένου να πληρώσουν τα σπασμένα των ελληνικών κυβερνήσεων και των συμφερόντων που αυτές στήριξαν και στηρίζουν; Ή μήπως.....της ελληνικής αστικής επιχειρηματικής και πολιτικής τάξης που έχει ασκηθεί στην φυγάδευση χρήματος προς το εξωτερικό με σκοπό την αποφυγή φορολόγησης, αν όχι και το ξέπλυμα;
Την ίδια ώρα όσοι τρώνε το βρίσιμο από κυβέρνηση και παρατρεχάμενους (μιλάμε για τους «κοπρίτες», «τεμπέληδες», «τζάμπα μάγκες» και «τζαμπατζήδες», «διεφθαρμένους» και γενικώς «βολεμένους» μισθοσυντήρητους φορολογούμενους) βλέπουν στο βίντεο της άσκησης «Καλλίμαχος» που διέρρευσε, τι ακόμα τους περιμένει.
Μάλιστα στο βίντεο που καταγράφονται στιγμιότυπα από τις ασκήσεις, υπάρχει άσκηση καταστολής πλήθους για τις περιπτώσεις διαδηλώσεων κι εξεγέρσεων. Απέναντι στα παρατεταγμένα ΜΑΤ του σεναρίου, ωρύεται ένα πλήθος κουκουλοφόρων που φωνάζει «ΣΥΡΙΖΑ» και επιτίθεται στους οπλισμένους ένστολους με στυλιάρια!
Έ, θέλει κι ερώτημα για ποιανού τη γούνα ετοιμάζονται τα ράμματα;
Σχετική επίκαιρη ερώτηση για το που το πάει η ελληνική κυβέρνηση και ποιους αφορούν οι ασκήσεις καταστολής πλήθους των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων καθώς και τι σημαίνει η συμμετοχή της Ελλάδας σε δυνάμεις επέμβασης σε τρίτες χώρες, έχει κατεθέσει ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσας. Η ερώτηση θα συζητηθεί την ερχόμενη Δευτέρα. Για να δούμε τι θ’ απαντήσei o Ευάγγελος...
ΠΗΓΗ
Του Κωστα Βαξεβάνη
Ο Δημήτρης Ρέππας, είπε λάθος πράγματα τη σωστή στιγμή. Είπε πως η χώρα δεν μπορεί να κυλήσει στην ανομία και εννοούσε τα κινήματα που αναπτύσσονται κάτω από τη λογική και το σύνθημα «δεν πληρώνω , δεν πληρώνω». Ναι είναι ανάγκη του κόσμου να ακούει τώρα τέτοιες δηλώσεις, αλλά όχι να έχουν αυτό το περιεχόμενο.
Πρώτο:Η ανομία δεν δημιουργήθηκε τώρα από τους «τζαμπατζήδες» όπως τους αποκαλούν πολλοί υποτιμητικά. Η ανομία υπάρχει ως τρόπος λειτουργίας του κράτους, με ευθύνη αυτών που δεν θέλουν να εφαρμόσουν τους νόμους. Μπορώ να θυμίσω αυθαίρετα στις παραλίες που δεν γκρεμίζονται, σκάνδαλα υπουργών που παραγράφηκαν με τον νόμο «περί μη ευθύνης», χρωστούμενα σε ΙΚΑ, Εφορίες που δεν εισπράχτηκαν ποτέ από τους συνδαιτυμόνες της εξουσίας (αλήθεια πόσοι υπουργοί και βουλευτές μπαινόβγαιναν στα gala του κυρίου EXPRESS SERVICE;)
Δεύτερο: Το μεγαλύτερο κίνημα των τζαμπατζήδων, ποτίζεται με τα κοκτέιλ στα σαλόνια της εξουσίας. Βιομήχανοι και Τραπεζίτες. Δεν θα πω τα γνωστά, «αν και πόσο έχουν πληρώσει». Δείτε τα κέρδη των τραπεζών. Δεν τους αγγίζετε με το..... επιχείρημα της αναστάτωσης στην αγορά (γιατί άραγε οι εραστές της «αγοράς» δεν την αφήνουν να αυτορυθμιστεί αλλά κλαίνε;). Τους επιδοτείτε μάλιστα για να διατηρηθεί η ρευστότητα. Αλήθεια όμως, ποιούς δανειοδοτούν οι τράπεζες και με ποιά εχέγγυα; Τους επαγγελματίες που προσπαθούν να σωθούν; Ένα από τα κανάλια της χώρας είναι έτοιμο να κλείσει. Πίσω από τα χρέη του υπάρχουν δάνεια 100 φορές πάνω από την χρηματιστηριακή του αξία. Ποιός τα έδωσε και γιατί; Με τι εγγυήσεις; Αυτό εννοείται ρευστότητα στην αγορά; Ποιοί λοιπόν είναι οι τζαμπατζήδες;
Τρίτο: Οι Νόμοι κάθε φορά είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών. Εκφράζουν με την αλλαγή τους , τις ανάγκες και την ωριμότητα του κοινωνικού συνόλου και της ίδιας της πολιτικής. Κανένας για παράδειγμα δεν μπορεί να διανοηθεί σήμερα ,πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό που συνέβαινε πριν το 1981, να κουβαλάνε μέσα σε σεντόνια στο Αστυνομικό Τμήμα ζευγάρια, που είχαν διαπράξει το ποινικό αδίκημα της μοιχείας. Ευτυχώς (και για αρκετούς πολιτικούς φαντάζομαι) ο νόμος άλλαξε. Αυτό λοιπόν που φαντάζει σήμερα ανομία, μπορεί να είναι η ανάγκη να δείτε διαφορετικά την πολιτική σας και ποιούς αλήθεια εξυπηρετούν οι νόμοι σας.
Δέχομαι και εγώ να αναλάβω με την εγγύηση του κράτους , να πάρω τραπεζικό δάνειο, χωρίς να βάλω μία, και να κατασκευάσω δρόμο σε όποιο μέρος της Ελλάδας θέλετε, εισπράττοντας διόδια. Αυτό λοιπόν που λέτε νόμο, είναι μια σκανδαλώδης σύμβαση που ενοχλεί. Επίσης όταν ακριβαίνεις την βενζίνη, και προσπαθείς να δημιουργήσεις στροφή προς την μαζική πράσινη συγκοινωνία,δεν ακριβαίνεις τα εισιτήρια. Μάλλον τα φτηναίνεις
Τέταρτο: Όταν αναπτύσσονται μαζικές συμπεριφορές και κινήματα γύρω από ένα θέμα, τότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Και ίσως πρέπει να το δείτε. Δεν φταίνε οι τζαμπατζήδες, όπως δεν έφταιγαν κάποτε οι «μακρυμάλληδες», οι «αναρχικοί»,οι «κομμουνιστοσυμμορίται»… Αυτές τις μέρες, το μέλος της Σοσιαλιστική Διεθνούς, Χόσνι Μουμπάρακ, εμπεδώνει μάλλον, αυτή την διάσταση της πολιτικής.
Χρειάζεται εν κατακλείδι πολύ μεγάλη προσοχή, απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις και τα κινήματα «δεν πληρώνω δεν πληρώνω», να μην αντιτάξετε το καταστροφικό κίνημα «δεν ακούω, δεν ακούω»
ΥΓ: Αλήθεια κύριε Ρέππα, ποιός είναι μεγαλύτερος τζαμπατζής; Ο πιτσιρικάς που δεν χτυπάει το εισιτήριο στο μετρό ή η υφυπουργός κυρία Τζάγκρη που συνέταξε ,σύμφωνα με το ΕΘΝΟΣ, ένα κάρο χαρτιά για να εισπράξει από το υπουργείο 29 ευρώ που έδωσε για να φιλοξενηθεί στην αίθουσα VIP του αεροδρομίου;
ΠΗΓΗ
Στην Ελλάδα του σήμερα, ποια ελπίδα σοβαρής περίθαλψης μπορεί να έχει κάποιος που δεν έχει μια; Το παραπάνω ερώτημα αφορά και τους κυβερνητικούς «μεταρρυθμιστές» και τους απεργούς ιατρούς που κονταροχτυπιούνται, αυτές τις μέρες, για το... καλό μας.
Την απάντηση, δυστυχώς, τη γνωρίζουμε από προσωπικές εμπειρίες ή εμπειρίες γνωστών και φίλων όλοι μας: Χωρίς φακελάκι και γνωριμίες δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Ο λόγος της απελπισίας (για όποιον δεν έχει μια) είναι απλός...
Το σύστημα υγείας διαμορφώνεται και καθορίζεται από την απάντηση που δίνει η πολιτική οργάνωση μιας κοινωνίας στο εξής ερώτημα: Είναι η υγεία εμπόρευμα; Δε νομίζουμε ότι υπάρχει κανείς που αμφισβητεί την απάντηση που έχει δοθεί (και) στη χώρα μας: Ο χώρος της υγείας περιγράφει μια μπίζνα..... δισεκατομμυρίων... Από τη στιγμή, λοιπόν που η υγεία από κοινωνικό αγαθό έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα είναι προφανές ότι αφορά όσους είναι σε θέση να το πληρώσουν. Οι υπόλοιποι στον Καιάδα...
Υπό αυτήν την έννοια, ακούγεται εξόχως γοητευτική η διάθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε «βαθιά τομή» στο χώρο.
Όμως, ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις: το τοπίο που επιδιώκει να διαμορφώσει η κυβέρνηση, περιγράφεται από τις περικοπές κατά 50% των δημοσίων δαπανών για την υγεία τις οποίες προβλέπει ο προϋπολογισμός του 2011.
Τι σημαίνει αυτό το μαχαίρι στις δημόσιες δαπάνες για την υγεία; Αυτό θα γίνει αντιληπτό πολύ σύντομα απ’ όσους θα υποχρεωθούμε να αναζητήσουμε υπηρεσίες σε ιδιωτικά κέντρα τα οποία ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στις γειτονιές της Αθήνας σπεύδοντας να καλύψουν το κενό που δημιουργεί η ταχύτατη διάλυση του (αποσαρθρωμένου) δημόσιου ιστού περίθαλψης.
ΠΗΓΗ
Τελικα για να κανεις μια επανάσταση δεν χρειάζονται πολλά πραγματα. Βασικά χρειάζεται πολύ μεγάλη θεληση, λιγα εφοδια και λιγη προστασία. Οι φωτογραφίες τις βρηκα σε ενα Αιγυπτιακο μπλογκ και ειναι αδιαψευτος μαρτυρας για το τι συμβαίνει εκεί...
Διαβάστε περισσότερα...
 |
| ΤΑ ΕΦΟΔΙΑ |
 |
| Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ |
Σιωπηρή συμφωνία της κυβέρνησης με το "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας"
Posted: by . in Ετικέτες ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΛΛΑΔΑ
Του Νικου Λιονάκη
Παρ' όλο που είναι έτοιμη να υιοθετήσει χωρίς αντιρρήσεις το πακέτο του Βερολίνου στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε., η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει χαμηλά το θέμα των νέων μέτρων που θα συνεπάγεται η απόφαση για τον μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, με το επιχείρημα ότι οι προτάσεις δεν έχουν "μορφοποιηθεί".
Άλλωστε, ήδη στη Σύνοδο Κορυφής της Παρασκευής ο Γιώργος Παπανδρέου -που συναντάται σήμερα με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου και επικεφαλής του Eurogroup, Ζ. Κ. Γιούνκερ, στο Μ. Μαξίμου- δεν προέβαλε καμία αντίσταση κατά την πρώτη συζήτηση για το "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας", ενώ σειρά άλλων χωρών εξέφραζαν έντοντα την αντίθεσή τους σε αυτό. Αντίθετα, ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι τα μέτρα που συζητήθηκαν "η Ελλάδα τα έχει κάνει στο 90-95%" και ότι "δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από αυτές τις προτάσεις", αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα.....υιοθετηθούν. Παράλληλα, σε μια προσπάθεια να επιδείξει προφίλ ηγέτη που αναλαμβάνει διεθνείς πρωτοβουλίες, από το ίδιο βήμα προανήγγειλε επίσκεψή του στο Κάιρο για την περασμένη Κυριακή, η οποία τελικά δεν θα γινόταν ποτέ. "Το ταξίδι δεν ματαιώθηκε, αλλά αναβλήθηκε", δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής, προσθέτοντας ότι "το πότε θα μεταβεί εκεί ο πρωθυπουργός είναι θέμα που εξαρτάται και από τις εξελίξεις στην Αίγυπτο".
Στο ίδιο πνεύμα, ο κ. Πεταλωτής δήλωνε χτες ότι "δεν μπορούμε να πούμε τώρα τις απόψεις μας, όταν υπολείπεται πολύς και συμπυκνωμένος πολιτικά χρόνος ώστε να μορφοποιήσουμε και να προτείνουμε αυτά που πιστεύουμε". Ωστόσο, χαρακτήρισε "σίγουρο" ότι "θα πρέπει να υπάρξουν δεσμεύσεις όλων μας και εμείς ούτως ή άλλως έχουμε δεσμευτεί για δημοσιονομική ισορροπία" και ότι το πώς θα μορφοποιηθεί αυτή η κατοχύρωση της δημοσιονομικής ισορροπίας είναι μια συζήτηση στην οποία δεν μπαίνει η κυβέρνηση, "γιατί ακόμη δεν υπάρχει πρόταση συγκεκριμένη".
Από την πλευρά του, ο Θ. Πάγκαλος δεν διαφώνησε (εφ. "Τα Νέα") με συνταγματική αναθεώρηση, προσθέτοντας ότι απορρίπτει "διαρρήδην" τη σκέψη να υπάρχει κοινοτική απόφαση να παρεµβαίνουν σε όλα τα εθνικά Συντάγµατα. "Στην Ελλάδα γίνεται µια συζήτηση, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απορρίψει αυτή την προοπτική. Η αναθεώρηση έχει νόηµα αν αφορά και άλλα θέµατα που εκκρεµούν. Αλλά αυτό είναι άλλο πράγµα από αυτό που επιζητεί η κ. Μέρκελ", ανέφερε και συμπλήρωσε ότι δεν τον είλκυε η σκέψη να αποτελεί προϋπόθεση για την ένταξη στο γερµανικό σχέδιο διάσωσης.
ΣΥΝ: Ο νεοφιλελευθερισμός συνταγματοποιείται
"Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, όπως και το σχεδιαζόμενο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, εντάσσονται σε μια ενιαία και αδιαίρετη πολιτική με βασικό στόχο την έξοδο από την κρίση, με ενισχυμένο το κεφάλαιο και χαμένους τους εργαζόμενους", τόνισε σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΝ για τη Σύνοδο Κορυφής. Παράλληλα επεσήμανε ότι, σε αυτό το πλαίσιο, "η λιτότητα αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά, ο νεοφιλελευθερισμός συνταγματοποιείται, τα νέα μνημονιακού τύπου μέτρα δεν θα υπόκεινται σε καμία πολιτική διαβούλευση και έλεγχο", ενώ, "την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός αισθάνεται περήφανος που η Ελλάδα αποτελεί το πειραματόζωο της γενίκευσης των σκληρών μέτρων για όλη την Ευρώπη".
ΠΗΓΗ
Ο Marc DeBauch ειναι ενας homoerotic ζωγράφος που αντλεί την θεματολογία του απο την θρησκευτική παραδοση. Το αριστουργημα που βλεπουμε είναι «Ο τελευταίος πειρασμός του Χριστού»...
Αν παραδείγματος χάριν ζούσαμε σε Σκανδιναβική χώρα, ή στη Γερμανία, ή σε άλλη χώρα της δυτικής Ευρώπης, τέτοια πρωτοβουλία δεν θα υπήρχε γιατί απλά δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρξει. Εκεί οι πολίτες έχουν εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις τους, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούν πάντα με τα όποια μέτρα παίρνονται. Στη Δανία, 80% των πολιτών εμπιστεύονται το κράτος. Το ίδιο και στη Νορβηγία όπου η φορολόγηση των εισοδημάτων φτάνει το απίστευτο 80%. Όμως οι πολίτες εκεί ξέρουν και βλέπουν που πάνε τα χρήματά τους και οι θυσίες τους. Έχουν ένα υψηλού επιπέδου δωρεάν σύστημα υγείας, έχουν εξαιρετική και δωρεάν παιδεία, πολύ καλές.....
υποδομές όπως παιδικούς σταθμούς, κοινωνική πρόνοια, στήριξη της μικρής επιχειρηματικότητας στα πρώτα της βήματα και άλλα πολλά. Γενικά μετά την πληρωμή των φόρων οι πολίτες δεν ξαναβάζουν το χέρι στην τσέπη.
Αντίθετα εδώ πληρώνουμε ένα σωρό φόρους άμεσους και έμμεσους με μηδενικές ή σχεδόν μηδενικές παροχές. Υποτίθεται ότι έχουμε δωρεάν σύστημα υγείας. Όλοι ξέρουμε ότι μάλλον για ανέκδοτο πρόκειται. Αν δεν έχετε να πληρώσετε το φακελάκι στο γιατρό για να σας χειρουργήσει τότε μάλλον δεν θα χειρουργηθείτε ποτέ. Έχουμε υποτίθεται δωρεάν παιδεία όπου το μαγαζί που λέγεται παραπαιδεία, και το οποίο καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες, πίνει το αίμα των δύστυχων γονέων με το μπουρί της σόμπας.
Έχουμε παροχές υπηρεσίας όπως το ηλεκτρικό ρεύμα του οποίου η τιμή συνεχώς αυξάνει επί δεκαετίες προκειμένου να «εξυγιανθεί» ο φορέας παροχής που λέγεται ΔΕΗ, χωρίς να επιτυγχάνεται ποτέ η πολυπόθητη εξυγίανση. Και άλλα πολλά, και άλλα πολλά παραδείγματα. Να αναφέρω ακόμα μόνο ένα, αυτό των προμηθειών για την εθνική άμυνα όπου εκεί οι μίζες είναι καθεστώς όπως είναι συχνές και οι προμήθειες ακατάλληλων συστημάτων και ανταλλακτικών, που στοιβάζονται στις αποθήκες.
Ο πολίτης στην Ελλάδα έχει την εντύπωση, για να μην πω τη βεβαιότητα, ότι τα χρήματά του δεν πιάνουν ποτέ τόπο. Αντίθετα είναι σαν να έχουμε έναν κρατικό κουμπαρά χωρίς πάτο. Κακοδιαχείρηση, μίζες, εξυπηρέτηση ημετέρων. Εμπιστοσύνη πολίτη-κράτους υπό το μηδέν. Εξ ού και η παραοικονομία ανθεί και μεγαλουργεί. Έρχεται τώρα η αύξηση κατά 40% στη τιμή των αστικών συγκοινωνιών με το (για πολλοστή φορά) επιχείρημα της «εξυγίανσης», σε μία συγκυρία μείωσης μισθών και αυξημένης ανεργίας. Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι αυτό ήταν και τελειώσαμε; ότι σε δύο τρία χρόνια δεν θα χρειαστεί και νέα «εξυγίανση»;
Ποιός κοροϊδεύει ποιόν; Πολύ καλά κάνουν λοιπόν κάποιοι συμπολίτες μας που ξεκίνησαν το κίνημα αγανάκτησης και διαμαρτυρίας ¨Δεν πληρώνω¨. Μαζί τους εκατό τοις εκατό. Είδα στα κανάλια τον (παλαιάς κοπής) υπουργό κ. Δ. Ρέππα να μας εξηγεί σαν να ήταν δάσκαλος της πρώτης δημοτικού ότι Γιαννάκη αν δεν πληρώσεις εσύ το εισιτήριο σου, κάποιο άλλο παιδάκι θα το πληρώσει διπλά. Μιλάμε για υψηλού επιπέδου επιχειρηματολογία. Να ρωτήσω εγώ με τη σειρά μου τον κ. Υπουργό, για τις δεκάδες και εκατοντάδες των νεκρών και τραυματιών στο πέταλο του Μαλλιακού τόσα χρόνια (όπου βέβαια πληρώναμε διόδια) ίδρωσε κανενός το αυτί; Για τις στροφές με ανάποδη κλίση; Για την ¨εθνική καρμανιόλα¨ Κορίνθου-Πατρών; Για τις κακοτεχνίες στα Τέμπη και τις κατολισθήσεις που κόστισαν τη ζωή σε έναν μηχανικό και κράτησαν το δρόμο κλειστό για κάποιους μήνες; Την ταλαιπωρία και το κόστος στην εθνική οικονομία ποιός τα πλήρωσε; Ποιανού το αυτί ίδρωσε κ. Υπουργέ;
«Δεν πληρώνω» λοιπόν. Ένα εναλλακτικό κίνημα μπάς και πούμε κάποτε σε αυτόν τον τόπο τα πράγματα με το όνομά τους.
ΠΗΓΗ
Αντίθετα εδώ πληρώνουμε ένα σωρό φόρους άμεσους και έμμεσους με μηδενικές ή σχεδόν μηδενικές παροχές. Υποτίθεται ότι έχουμε δωρεάν σύστημα υγείας. Όλοι ξέρουμε ότι μάλλον για ανέκδοτο πρόκειται. Αν δεν έχετε να πληρώσετε το φακελάκι στο γιατρό για να σας χειρουργήσει τότε μάλλον δεν θα χειρουργηθείτε ποτέ. Έχουμε υποτίθεται δωρεάν παιδεία όπου το μαγαζί που λέγεται παραπαιδεία, και το οποίο καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες, πίνει το αίμα των δύστυχων γονέων με το μπουρί της σόμπας.
Έχουμε παροχές υπηρεσίας όπως το ηλεκτρικό ρεύμα του οποίου η τιμή συνεχώς αυξάνει επί δεκαετίες προκειμένου να «εξυγιανθεί» ο φορέας παροχής που λέγεται ΔΕΗ, χωρίς να επιτυγχάνεται ποτέ η πολυπόθητη εξυγίανση. Και άλλα πολλά, και άλλα πολλά παραδείγματα. Να αναφέρω ακόμα μόνο ένα, αυτό των προμηθειών για την εθνική άμυνα όπου εκεί οι μίζες είναι καθεστώς όπως είναι συχνές και οι προμήθειες ακατάλληλων συστημάτων και ανταλλακτικών, που στοιβάζονται στις αποθήκες.
Ο πολίτης στην Ελλάδα έχει την εντύπωση, για να μην πω τη βεβαιότητα, ότι τα χρήματά του δεν πιάνουν ποτέ τόπο. Αντίθετα είναι σαν να έχουμε έναν κρατικό κουμπαρά χωρίς πάτο. Κακοδιαχείρηση, μίζες, εξυπηρέτηση ημετέρων. Εμπιστοσύνη πολίτη-κράτους υπό το μηδέν. Εξ ού και η παραοικονομία ανθεί και μεγαλουργεί. Έρχεται τώρα η αύξηση κατά 40% στη τιμή των αστικών συγκοινωνιών με το (για πολλοστή φορά) επιχείρημα της «εξυγίανσης», σε μία συγκυρία μείωσης μισθών και αυξημένης ανεργίας. Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι αυτό ήταν και τελειώσαμε; ότι σε δύο τρία χρόνια δεν θα χρειαστεί και νέα «εξυγίανση»;
Ποιός κοροϊδεύει ποιόν; Πολύ καλά κάνουν λοιπόν κάποιοι συμπολίτες μας που ξεκίνησαν το κίνημα αγανάκτησης και διαμαρτυρίας ¨Δεν πληρώνω¨. Μαζί τους εκατό τοις εκατό. Είδα στα κανάλια τον (παλαιάς κοπής) υπουργό κ. Δ. Ρέππα να μας εξηγεί σαν να ήταν δάσκαλος της πρώτης δημοτικού ότι Γιαννάκη αν δεν πληρώσεις εσύ το εισιτήριο σου, κάποιο άλλο παιδάκι θα το πληρώσει διπλά. Μιλάμε για υψηλού επιπέδου επιχειρηματολογία. Να ρωτήσω εγώ με τη σειρά μου τον κ. Υπουργό, για τις δεκάδες και εκατοντάδες των νεκρών και τραυματιών στο πέταλο του Μαλλιακού τόσα χρόνια (όπου βέβαια πληρώναμε διόδια) ίδρωσε κανενός το αυτί; Για τις στροφές με ανάποδη κλίση; Για την ¨εθνική καρμανιόλα¨ Κορίνθου-Πατρών; Για τις κακοτεχνίες στα Τέμπη και τις κατολισθήσεις που κόστισαν τη ζωή σε έναν μηχανικό και κράτησαν το δρόμο κλειστό για κάποιους μήνες; Την ταλαιπωρία και το κόστος στην εθνική οικονομία ποιός τα πλήρωσε; Ποιανού το αυτί ίδρωσε κ. Υπουργέ;
«Δεν πληρώνω» λοιπόν. Ένα εναλλακτικό κίνημα μπάς και πούμε κάποτε σε αυτόν τον τόπο τα πράγματα με το όνομά τους.
ΠΗΓΗ
Λιάνα Κανέλλη: Το Αιγαίο πεδίο ιδιότυπου ενεργειακού πολέμου τα επόμενα 20 χρόνια
Posted: by . in Ετικέτες ΕΛΛΑΔΑ
Γιατί κορυφώνεται σήμερα η συζήτηση για τα πετρέλαια στο Αιγαίο; Πώς «ξαφνικά» η Ελλάδα... απέκτησε τόσο χρυσό και ουράνιο; Ποια σχέδια προωθούνται μέσω της μυστικής διπλωματίας και τι υποκρύπτουν οι διαβεβαιώσεις Παπανδρέου ότι δεν τίθεται ζήτημα συνεκμετάλλευσης;
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα απαντά με σαφήνεια η βουλευτίνα του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, σε συνέντευξη της στην εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς", κάνοντας λόγο για υλοποίηση ενός παλιού και πολύ συγκεκριμένου ενεργειακού σχεδίου στα βαλκάνια. Επιπλέον, σημειώνει με νόημα ότι «ο Παπανδρέου από το Καστελόριζο έβαζε το σημείο στο χάρτη για τα αφεντικά της περιοχής. Τον έπιασε ο πόνος για το Καστελόριζο; Το ΔΝΤ πάτησε πρώτα στο Καστελόριζο και μετά οπουδήποτε αλλού».
Παραθέτουμε την συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Μηχάλη Σιάχο:
- Ξαφνικά γέμισε η Ελλάδα πετρέλαιο, η Χαλκιδική χρυσό κ.λπ. Ταυτόχρονα ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα συνεκμετάλλευσης...
- Αυτά τα έχω γραμμένα εκεί που τα έχουν γραμμένα και οι κατσίκες στα Ίμια. Σου θυμίζω πως από εμάς, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, άνθρωποι την εποχή των Ιμίων, των S300, του Μάαστριχτ, της Λισσαβόνας της κοινής εξωτερικής πολιτικής του Σολάνα κ.λπ. φωνάζαμε και λέγαμε ότι ήρθαν οι γκριζάδες και η διάλυση των συνόρων. Και νά σημειώσουμε ότι έχουμε πίσω μας Βοσνίες - Ερζεγοβίνες, κατεχόμενα, βόρια και νότια Κορέα, Βιετνάμ, αλλά και Ιράκ. Να μιλάνε για..... πολυπολιτισμικότητα και να φτιάχνουν τον όρο διαλύοντας λαούς. Πολυπολιτισμικά κράτη, όπως η Γιουγκοσλαβία, να την εθνοκαθάρουν σε κρατίδια, αντιστρατευόμενοι ακόμη και την έννοια της ενωμένης Ευρώπης -ακόμη και ως φράση. Ενωμένη Ευρώπη σημαίνει διαμελίζω το πτώμα και το ανασυνθέτω. Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη. Σε αυτή την Ευρώπη κάποιοι φωνάζανε με ντοκουμέντα.
Στο περιοδικό NEMECIS δημοσιεύτηκε το '97-'98 το σχέδιο της οικονομικής επιτροπής των Ναζί. Και ό,τι συμβαίνει σήμερα αποτυπώνεται στο συγκεκριμένο σχέδιο κατά λέξη. Έχει μοιρασμένο το ποσοστό εκμετάλλευσης μεταξύ Ιταλών και Γερμανών του χρυσού στην Αλεξανδρούπολη, έχει αναφορές στο στρόντιο, από το οποίο φτιάχνεταιη βαφή των στελθ κ.λπ. Κάποιοι μιλούσαν με ντοκουμέντα ότι αυτά είναι προσχεδιασμένες αξιοποιήσεις. Ο τρόπος διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας είναι σχεδιασμένος και δημοσιευμένος. Γ αυτό πήγα μάρτυρας στη Χάγη. Το σχέδιο έλεγε ότι η Σεβία πρέπει να έχει τη μορφή που έχει σήμερα, η Κροατία το ίδιο, η Ελλάδα και τα βαλκάνια να λειτουργούν ως κήπος της βαριάς βιομηχανικής Ευρώπης.
Πρόκειται για αξιοποίηση παλαιότατων σχεδίων. Οι Γερμανοί ήταν πάντα εδώ, από την εποχή του Κάιζερ. Υλοποιείται ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο στα βαλκάνια, το οποίο είναι ενεργειακό. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι έχει πετρέλαιο το Αιγαίο -και δεν θα μπορούσε να μην έχει. Δεν θα μιλήσω για κόστος εξόρυξης, ούτε για τις έρευνες που γίνονται στο Ιόνιο από πολυεθνικές κ.λπ. Απλά
αναρωτιέμαι πού θα την πάνε αυτή τη χώρα. Αν έχεις, ας πούμε, μία πετρελαιοκηλίδα επιπέδου ΒΡ, όπως συνέβη στον κόλπο του Μεξικού, στο Αιγαίο, οι επιπτώσεις ποιες θα είναι; θα μιλάμε για δολοφονία από οποιαδήποτε πολυεθνική, από οποιαδήποτε εταιρία -ακόμα και αν είναι κρατική, θα μιλάμε για φόνο... Ποιος θέλει να το βγάλει αυτό το πετρέλαιο; Με τι τίμημα και με τι κόστος;
- Σχετίζεται όλο αυτό με την ΑΟΖ;
Υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια που σχετίζεται με την ΑΟΖ. Το ξέρανε πολλά χρόνια, ένθεν και κείθεν του Αιγαίου (καμία σχέση με τις εκπομπές τύπου Χαρδαβέλα). Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα, το επιβεβαιώνουν και οι Γάλλοι, από την Πάφο έως το Καστερόριζο, πολύ μεγαλύτερο από το Λεβιάθαν και πολύ φθηνότερο ως προς την εξόρυξη. Μελετώντας το αρχίζεις να σκέφτεσαι τι παιχνίδι θα φάνε οι λαοί στη μάπα, πασπαλισμένο με εθνικισμούς, πολέμους κ.λπ. Το ζήτημα δεν σχετίζεται μόνο με την υφαλοκρηπίδα. Το πράγμα είναι προσχεδιασμένο και τώρα υλοποιείται αργά, σταθερά, με κανόνες μυστικής διπλωματίας.
Οι αρικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκιας είναι σε συμφωνία. Και δεν θα εξαιρούσα το Ισραήλ -ελιγμός ήταν η κίνηση του Παπανδρέου με το Ισραήλ για να κρατήσει αδιαφανώς τα ενδιαφέρονται των Αμερικάνων στη περιοχή. Έγραφα και φώναζα πριν 5 χρόνια από τη Βουλή, γιατί βγαίνουν οι Άγγλοι και λένε ότι οι βάσεις της Δεκέλειας έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ως βρετανικό έδαφος; Από εκεί ξεκίνησα να ψάχνω για την έννοια της ΑΟΖ. Οι βάσεις των Άγγλων στην Κύπρο είναι έδαφος εξαιρεθέν και από τη συμφωνία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. Πάμε σε μία ουδετεροποίηση της ζώνης των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.
Και πάω πιο πίσω για να πω ότι πριν σχεδόν 10 χρόνια φώναζα για το σχέδιο της μεγάλης Μέσης Ανατολής, από το Μαγκρέπ έως το Αφγανιστάν. Αυτό ήταν το σχέδιο. Και όλα αυτά έρχονται χρόνια στη Βουλή αλλά δεν γίνονται συζητήσεις... Αν θέλουμε να πάμε στη ρίζα του προβλήματος, να πάμε στην Εγνατία, όταν εμφανίστηκαν 10 χώρες, μεταξύ αυτών η ΔΝΤ-ποιημένη Αργεντινή, πρόθυμες για την κατασκευή της παραΕγνατίας. Το βασικό σχέδιο ήταν να φτιαχτεί μεταξύ Εγνατίας και παραΕγνατίας ένα είδος ουδέτερου χώρου που θα ελέγχεται από τις πολυεθνικές της ενέργειας, ώστε να περάσουν από κει οι αγωγοί και να πέσει το κόστος. Μ' ένα σπάρο, δηλαδή, 50 τρυγόνια. Πέσανε, όμως, στα Βαλκάνια που δεν είναι εύκολα. Και αφού δεν πέρασε, άρχισαν οι παρακάμψεις. Μία από το Βορρά, μία από το Νότο...
Είναι πολύ το χρήμα και έχουμε επαναφορά του Εγγλέζικου και του Γερμανικού παράγοντα στην περιοχή, που, βέβαια, είναι εδώ πριν τον εμφύλιο. Τώρα «ξανάρχονται» με εξαιρετικά συμφέροντα, καθώς οι Αμερικάνοι έχουν μετακινήσει το ρόλο τους κοντά στην Κίνα και με βουβό ως τώρα, το Ρωσικό οαράγοντα στο θέμα των γεωπολιτικών θεμάτων. Ανοίγεται ένα μεγάλο παιχνίδι που μυρίζει αίμα, το όποιο όταν θα χυθεί θα έχει οσμή πετρελαίου.
- Η κρίση πόσο επιταχύνει τα σχέδια που περιγράφετε;
- Η κρίση κερδών δαιμονοποιεί την έννοια του εθνικού συμφέροντος για ίδιον ταξικό όφελος. Δεν μπορεί κάποιος να φοβάται την έννοια του εθνικού συμφέροντος, και νά λέει ότι είναι διεθνιστής. Πρέπει να δείξεις ότι δεν κέρδισαν τίποτα οι λαοί, οι μάζες, οι εργαζόμενοι με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, υπό το πρόσχημα ευρύτερων, ειρηνικότερων, τάχα, σχηματισμών. Απλά μετέτρεψαν τον πόλεμο των τανκς σε πόλεμο του ευρώ. Και είναι ένας πόλεμος διαρκής, καθημερινός, έξω από την πόρτα σου. Καλύτεροι υλοποιητές του σχεδίου είναι κυρίως οι σοσιαλδημοκράτες.
Φώναζα ότι ο Παπανδρέου δεν πήγε καθόλου τυχαία να κάνει την αναγγελία για το ΔΝΤ στο Καστελόριζο. Οι Αμερικανοί (όπως έκαναν και οι Ναζί) τα μεγάλα ζητήματα, σε επίπεδο προπαγάνδας, τα βγάζουν πότε από το Χόλυγουντ, πότε από τα ΜΜΕ, πότε από τη συντηρητική και τη γενικευμένη προπαγάνδα. Ο Παπανδρέου, λοιπόν, από το Καστελόριζο έβαζε το σημείο στο χάρτη για τα αφεντικά της περιοχής.
Τον έπιασε ο πόνος για το Καστελόριζο; Το ΔΝΤ πάτησε πρώτα στο Καστελόριζο και μετά οπουδήποτε αλλού. Είναι κομβικό σημείο και δεν μπορείς να το δεις ρομαντικά, όπως η κυρά της Ρω, καλής της ώρα, ούτε με λεονταρισμούς τύπου Ίμια. Πρέπει να το δεις μέσα στη συνολική στρατηγική για την περιοχή.
Το Αιγαίο είναι το πεδίο του πλέον ιδιότυπου ενεργειακού - χρηματοπιστωτικού κρισιακού πολέμου τα επόμενα 20 χρόνια, και από τα πλέον πολύπλοκα, λόγω της καθαυτής πολύπλοκης φύσης της περιοχής ...
- Το σκηνικό που διαμορφώνεται στην Ευρώπη;
- Η Ευρώπη απέτυχε. Θεωρώ ότι σε αυτό το ΚΚΕ έχει απίστευτο δίκιο. Δεν είναι Ευρώπη των λαών. Πρέπει να διαλυθεί με ταχύτατους ρυθμούς και με εκείνους τους συσχετισμούς δύναμης που η διάλυση δεν θα συνεπάγεται και αιματοκύλισμα. Απέτυχε γιατί δεν ήταν ποτέ ένωση λαών και τώρα χρειάζεται τη σιδερένια μπότα για να κρατήσει τις καπιταλιστικές αντιφάσεις και συγκρούσεις που γεννήθηκαν στο εσωτερικό της. Εμφανίζουν τώρα τη φράση κλειδί: αειφόροςανάπτυξη, η οποία είναι αειφόρος καπιταλιστική ανάπτυξη. Η αειφόρος καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να γίνει μόνο αειφόρος δολοφονική των λαών ανάπτυξη. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Ποια Ευρώπη να προχωρήσει, πού;
- Ανοίγουν, πάντως, έντεχνα τη συζήτηση περί νομιμότητας.
- Ε βέβαια, ή ανομία, ή νομιμότητα. Εδώ θα θυμηθώ κάτι: Πόσο αποδεκτός σοσιαλδημοκρατικά, όπως και σήμερα, ήταν ο νόμος περί εκτοπίσεων του Βενιζέλου που έγινε για την αντιμετώπιση της ζωοκλοπής. Με αυτόν το νόμο έγιναν όλες οι εξορίες και όλα τα ξερονήσια στην Ελλάδα. Με αυτόν το νόμο, με τρεις λεξούλες: Διατάραξη κοινωνικής ειρήνης. Αυτό είναι σήμερα εδώ. Έτσι είχαμε αγροτοδικεία, έτσι είχαμε μαθητοδικεία, έτσι είχαμε κατασχέσεις τρακτέρ. Έτσι θα κάνουν και στα διόδια. Θέλει πολιτική έκφραση, ουσιαστική έκφραση και οργάνωση! Πού χτυπάς, πώς χτυπάς, πότε χτυπάς, γιατί χτυπάς και κυρίως πού στοχεύεις.
- Γύρω από συγκεκριμένα ζητήματα θα μπορούσε η Αριστερά να συνεργαστεί; Μια -έστω και μικρή- νίκη για ένα θέμα δεν θα άλλαζε σταδιακά συνειδήσεις; Δεν θα έκανε τον κόσμο να αντιληφθεί ότι έχει δύναμη στα χέρια του;
- Θα σου έλεγα σε έναν παρελθόντα χρόνο ναι. Την εποχή της σύμπλευσης για την απλή αναλογική, για παράδειγμα, ήταν πιο αισιόδοξα τα πράγματα απ' ό,τι σήμερα... Σήμερα υπάρχει ανάγκη συζήτησης και κουβέντας από τα κάτω. Αλλά πρέπει, ας πούμε, να καταδικαστεί η συμφωνία μερών της Αριστεράς με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην ΚΕΔΚΕ. Τι μπορείς να συνενώσεις σήμερα στον Καλλικράτη; Τίποτα. Έχει εγγράψει άθλιες υποθήκες η ενδοαριστερή σύγκρουση ως τα σήμερα. Μακάρι να το δείξει η εποχή αλλά υπό τις παρούες συνθήκες είναι δύσκολο.
ΠΗΓΗ
Ολη η ταινία της Τζούλιας. Την πανε «γαμιωντας» οι μαυροι...
Του Δημήτρη Καζακη
Τις τελευταίες ημέρες οι συζητήσεις για την «τελική λύση», που προετοιμάζουν οι τράπεζες και το πολιτικό τους προσωπικό για την Ελλάδα και το σύνολο των υπό χρεοκοπία χωρών της Ε.Ε., κορυφώνονται στο παρασκήνιο των ηγετικών κύκλων της ευρωζώνης. Οι πιέσεις, οι εκβιασμοί, τα ποικίλα πάρε δώσε, τα πλασαρίσματα στην αγορά, οι διασυνδέσεις πολιτικής - κερδοσκόπων δίνουν και παίρνουν. Όμως η ΕΛλάδα δεν πρέπει να ανησυχεί, διότι έχει πολιτικούς εκπροσώπους που στέκονται υπεράνω όλων αυτών. Το απέδειξαν ακόμη μια φορά τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Παπανδρέου.
Έτσι, ενώ στις αγορές επικρατεί τρικυμία, είχαμε τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει στο Routers (28.1) ότι αξίζει να συζητηθεί η ιδέα για την επαναγορά των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές. Απαντώντας σε ερώτηση στο περιθώριο των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός σχετικά με την επαναγορά ομολόγων του Δημοσίου, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε πως, για να γίνει κάτι τέτοιο, «χρειάζονται χρήματα και έτσι είναι μία από τις ιδέες που συζητούνται, όχι..... ι επίσημα». «Είναι» πρόσθεσε «μια ιδέα που αξίζει κάποια συζήτηση, όπως και άλλες».
Η δήλωση αυτή είναι η πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η κυβέρνηση συζητά ή είναι ανοιχτή στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Και μάλιστα με «κούρεμα». Κάτι που μετά βδελυγμίας αρνείται επίσημα, π.χ., ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος σε συνέντευξη του στο CNN την ίδια ημέρα δήλωσε:
«Όσον αφορά την αναδιάρθρωση, οι απόψεις μας είναι σαφείς. Είμαστε στον σωστό δρόμο για να περιορίσουμε το χρέος μας. Μπορεί να αυξηθεί κατά τι, την επόμενη χρονιά, γιατί έχουμε ελλείμματα. Αλλά μετά θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει περιορισμό του χρέους μας και η ανάπτυξη θα περιορίσει το χρέος μας. Υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει, όμως, και είναι πολύ σημαντικό. Το χρέος, το οποίο συσσωρεύεται, ή τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επικηκυνθούν, ώατς η αποπληρωμή να γίνει σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και, ενδεχομένως, με καλύτερους όρους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».
Ο πρωθυπουργός είναι ενάντια στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά είναι ανοιχτός στην επιμήκυνση τόσο του συνολικού χρέους όσο και του δανείου από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτό που φαίνεται να καίει τον πρωθυπουργό δεν είναι αυτή καθαυτή η αναδιάρθρωση, αλλά το να μην υπάρξει «κούρεμα». Ποια συμφέροντα υπερασπίζεται ο πρωθυπουργός όταν δέχεται αφενός τη χειρότερη μορφή αναδιάρθρωσης, δηλαδή την επιμήκυνση, αλλά αρνείται ακόμη και ένα στοιχειώδες «κούρεμα»; θα το δούμε πιο κάτω.
Περίεργες δηλώσεις
στόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου έκανε ένα ακόμη βήμα: πυροδότησε επίσημα τη φημολογία περί επαναγοράς του χρέους, του κύριου δημόσιου χρέους της Ελλάδας, σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές, δηλαδή με κούρεμα. Το γεγονός αυτό έφερε πανικό στην ίδια την κυβέρνηση, με τον κ. Πεταλωτή να δηλώνει: «Ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι υπάρχει η ιδέα για τη συζήτηση της επαναγοράς» συμπληρώνοντας πως «είναι μια δημόσια συζήτηση στην οποία εμείς δεν συμμετέχουμε αυτή τη στιγμή».
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπακωνσταντίνου και προσπάθησε να υποβαθμίσει το όλο ζήτημα. «Υπάρχουν πολλά σενάρια (...) εμείς στη μόνη συζήτηση που συμμετέχουμε είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους των 110 δισ. ευρώ και μένουμε εκεί» πρόσθεσε ο κ. Πεταλωτής.
Οι δηλώσεις αυτές δεν φαίνεται να πτόησαν ούτε να φρονημάτισαν τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, δυο ημέρες αργότερα, επανέλαβε την ίδια δήλωση στην αυστριακή «Der Standard» (30.1). Απαντώντας στην ερώτηση για το ενδεχόμενο επαναγοράς κρατικών ομολόγων, ο κ. Παπακωνσταντίνου διευκρινίζει πως πρόκειται για πρόταση που βρίσκεται επί τάπητος, δεν προέρχεται από την Ελλάδα και δεν υπάρχει επίσημα σχετική συζήτηση, αλλά συζητείται ως ιδέα, όπως και άλλες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Με δυο λόγια, ο κ. Πεταλωτής επιβεβαιώνει αυτό που είναι ευρέως γνωστό. Δεν είναι η κυβέρνηση που αποφασίζει, αλλά οι «εταίροι», οι οποίοι διεξάγουν συζητήσεις για σενάρια και εναλλακτικές για την Ελλάδα ερήμην της. Η χώρα και ο λαός της θα κληθούν απλώς να πληρώσουν τις επιλογές που γίνονται ερήμην τους. Κι αυτό φυσικά ονομάζεται εθνικά υπερήφανη πολιτική, αντάξια των μελανότερων σελίδων του δωσιλογισμού που γέννησε αυτός ο τόπος.
Από την άλλη, ο κ. Παπακωνσταντινου φημίζεται για τις δηλώσεις του, τις οποίες η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στα κερδοσκοπικά παιχνίδια της αγοράς, θυμηθείτε τις δηλώσεις του περί «Τιτανικού», περί όσων επενδύουν εναντίον της Ελλάδας, οι οποίοι «θα χάσουν τα πουκάμισα τους» κ.ο.κ. Δηλώσεις που γίνονταν πάντα σε τόσο καίριες στιγμές, ώστε πυροδοτούσαν άγριες κερδοσκοπικές εκρήξεις στις αγορές.
Το ίδιο επαναλαμβάνει και τώρα με τις δηλώσεις του περί επαναγοράς χρέους. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι υπάρχουν κινήσεις ήδη από τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα εντός της Ελλάδας να αγοράσουν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα του Δημοσίου κοψοχρονιά, τότε οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου γεννούν πολλά, μα πάρα πολλά ερωτήματα. Φυσικά μόνο ο δημόσιος, ανοιχτός έλεγχος των δημοσιονομικών του κράτους, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης, μπορεί να δείξει ποιοι και πώς κερδοσκοπούν με την κατάσταση της χώρας σήμερα.
Ομως η κυβέρνηση, δια στόματος πρωθυπουρέχει ξεκαθαρίσει ποιον εκπροσωπεί και τίνος τα συμφέροντα υπερασπίζεται.
Πρωθυπουργικό πατατράκ
Στο πλαίσιο του Νταβός, ο αρχισυντάκτης των Financial Times, που συντόνιζε τη συζήτηση για την «Ευρώπη» (28.1), όπου συμμετείχαν οι Γ. Πα-δρέου, Nick Clegg, Jacob Wallenberg και Ζαν-Κλοντ Τρισέ, έκανε το λάθος να ρωτήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό τα εξής:
"Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί τη στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει τη δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επομιστούν μέρος της ζημιάς;».
Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος ρώτησε: Αφού τα συμβόλαια με τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο αλλάζουν μονομερώς από την κυβέρνηση εις βάρος τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και μετά συμβόλαια των ολογιούχων; Γιατί αυτοί δεν μπορούν να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;
Ο κ. Παπανδρέου τα έχασε, άλλαξε χρώμα και ψέλλισε: «Το ερώτημα σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει».
Δηλαδή, το αν θα πρέπει να φροντίσει κυβέρνηση να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και εκείνοι που είναι οι πιο έχοντες, οι πιο κερδισμένοι, από όλους τους έχοντες και κατέχοντες, είναι ερώτημα «θεωρητικό», που θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Τρισέ, δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης.
«Σε αυτό τον επικοινωνιακό κοσμό, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι μερικές φορές ισχυρότερες απ' ό,τι χρειάζεται. Γι' αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές» πρόσθεσε με τέτοια αμηχανία ο κ. Παπανδρέου, που έκανε τον δημοσιογράφο να τον ειρωνευτεί: «Είναι φιλοσοφική η ρώτηση».
Τα χάχανα από το ακροατήριο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία στον πρωθυπουργό, ο οποίος, αντί να απαντήσει στην ερώτηση, έβαλε να παίξει η γνωστή κασέτα: «Καθόλου, θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση, να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, αυτή είναι μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν συζητήσεις, επίσης, για τους όρουςτου δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη».
Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του δεν χρειάζεται να προβληματίζονται για εναλλακτικές, απλώς ακολουθούν τον δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και οι Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν έχει καμιά σημασία που οδηγεί αυτός ο δρόμος ούτε αν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Πετά ο γάιδαρος, λέει η Ε.Ε. και οι τραπεζίτες. Πετά, απαντούν περιχαρείς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του. Κι αφού το λένε αυτοί, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει «αξιοπιστία» στον διεστραμμένο κόσμο της σημερινής κυβερνητικής πρακτικής.
Προσωπικά αναρωτιέμαι: Πότε άλλοτε είχε η χώρα έναν τέτοιο πρωθυπουργό; Πότε άλλοτε υπήρχε τέτοια υποτέλεια και εθελοδουλία; Ο λόγος είναι απλός: Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαπλέκεται απλώς με τα γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα, που νέμονται για δεκαετίες το κράτος, την οικονομία και την κοινωνία στην Ελλάδα. Δεν λειτουργεί απλώς ως εγγυητής των συμφερόντων των ισχυρών «εταίρων» μας.
Όχι. Με τη σημερινή κυβέρνηση, εγκαινιάζεται ένα νέο καθεστώς προς όφελος των πιο παρασιτικών και ληστρικών συμφερόντων της διεθνούς αγοράς, δηλαδή της τραπεζικής και χρηματιστικής ολιγαρχίας. Πρόκειται για συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παραγωγή, αλλά ξέρουν να κερδίζουν υπέρογκα ποσά από τις χρεωστικές απαιτήσεις που συσσωρεύουν έναντι των οφειλετών τους, ιδιωτών και κρατών. Κι έτσι, με όπλο την τοκογλυφία, τις πολιτικές και οικονομικές εκδουλεύσεις έναντι δανείων, κερδίζουν αδρά, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τα κόστη που συνδέονται με τις επενδύσεις στην παραγωγή.
Φαύλος κύκλος
Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν την κυρίαρχη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ πιο ισχυρή και πολύτιμη από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την «παγκοσμιοποίηση» και την επιβολή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».
Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη εκρηκτική. Στην Ε.Ε. με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ. δολ. το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών - μελών της Ε.Ε.
Έτσι, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη σε μια οικονομία που βασίζεται σ' αυτά τα τεράστια ενεργητικά των τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν και έτσι να διογκώνουν ακόμη περισσότερο τα ενεργητικά τους. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα κράτη και οι ιδιώτες να συνεχίσουν να αναζητούν δάνεια, δηλαδή να χρεώνονται ακόμη περισσότερο. Πώς είναι αυτό δυνατό στη σημερινή κατάσταση έκρηξης ιδιωτικού και δημοσίου χρέους;
Επίσημη δουλοπαροικία
Οι διεθνείς τοκογλύφοι και δανειστές δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλουν καθεστώς πεονίας πάνω σε μια χώρα και στον λαό της με τη βοήθεια του ΔΝΤ.
Σύμφωνα με τον Μίλτον Φισκ, «το φαινόμενο της πεονίας του χρέους σημαίνει ότι οι εργάτες δαπανούν ένα σημαντικό μέρος της εργασίας τους όχι για την εθνική ανάπτυξη, αλλά για τις διεθνείς τράπεζες».
Τον Οκτώβριο του 1985 στη Νέα Υόρκη, σε μια διεθνή συνδιάσκεψη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο «Δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις», έγινε ιδιαίτερη μνεία στην επιβολή καθεστώτων πεονίας στις υπερχρεωμένες χώρες. Ο Τζόρτζ Γουόρντ (Νόμπελ Ιατρικής, 1967) είχε πει στη συνδιάσκεψη τα εξής: «Όσο ζηλότυπα και αν τα υπερχρεωμένα έθνη αντιμετωπίζουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, έχουν καταστεί λόγω της υπερχρέωσης τους κάθε άλλο παρά ανεξάρτητα ή κυρίαρχα. Βρίσκονται σε μια κατάσταση την οποία θεωρώ ως εθνική πεονία. Μια αποικία, όπως ένας δούλος, βρίσκεται υπό κατοχή λόγω ιδιοκτησίας, όμως ένας πεόν βρίσκεται υπό κατοχή λόγω χρέους. Πεονία σημαίνει δουλεία λόγω χρέους».
Κράτος-πεόν
Όμως, μέχρι σήμερα, αυτό το καθεστώς πεονίας πάνω σε κράτη και λαούς ήταν άτυπο. Με τη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, χάρη στο ευρώ και στους σχεδιασμούς της Ε.Ε. για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και την «οικονομική διακυβέρνηση», για πρώτη φορά το καθεστώς πεονίας που επιβάλλεται σ' έναν λαό είναι καθ' όλα θεσμοθετημένο. Αυτό το νόημα έχουν, αφενός, οι συζητήσεις για επιμήκυνση και, αφετέρου, οι προτροπές για αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ένα κράτος - πεόν χρειάζεται και το αντίστοιχο Σύνταγμα. Το ενδιαφέρον λοιπόν δεν είναι γιατί ενεργεί έτσι η κυβέρνηση. Ούτε γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση διαφωνεί μόνο με τον τρόπο διαχείρισης. Αλλά γιατί όλοι οι άλλοι στην Αριστερά συμπεριφέρονται λες και δεν συμβαίνει τίποτε σημαντικό. Λες και πρόκειται για μια από τα ίδια. Κι έτσι ασκούν την ίδια αντιπολίτευση όπως και πριν. Αρνούνται να δουν - σκοπίμως ή όχι, αδιάφορο - ότι έχουμε τη θεσμοθέτηση ενός πρωτοφανούς καθεστώτος πεονίας, δηλαδή μια δουλοπαροικία χρέους. Ποιον εξυπηρετεί αυτή η τύφλωση; Ποια συμφέροντα προάγει;
Διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη;
Το δίλημμα που από την ίδια τη φύση της σημερινής κρίσης έχει προκύψει είναι απλό: Ή διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη. Αν διαγράψουμε τα χρέη, θα δεινοπαθήσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές ομολόγων, αλλά είναι σίγουρο ότι θα σωθούν τα κράτη και οι λαοί. Αν διαγράψουμε τα κράτη, θα διαγράψουμε μαζί και τους λαούς αυτών των κρατών, θυσία στον βωμό της
ανάκαμψης των διεθνών αγορών κεφαλαίου και της διάσωσης του οικοδομήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Τι προέχει;
Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Έ. και οι αρχιτραπεζίτες μεριμνούν για το δεύτερο. Όμως κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να διασφαλιστούν οι χρεωστικές απαιτησεις των τραπεζιτών και των επενδυτών, δεν αρκεί πια η επιβολή των πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και δραστικών περικοπών που για δεκαετίες εφαρμόζει το ΔΝΤ ανά την υφήλιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η υποθήκευση του συνόλου της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, του εισοδήματος και της εργασίας του λαού της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει επιβολή καθεστώτος πεονίας (peonage) πάνω σε λαούς και χώρες.
Τι είναι το καθεστώς πεονίας;
Πεονία ονομάζεται το καθεστώς όπου ο εργαζόμενος ασκεί ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο στις συνθήκες και τους όρους της εργασίας του διότι είναι υπόχρεος στον δανειστή του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Ράσσελ, «ανάμεσα στους δυο πόλους της δουλείας και της ελεύθερης εργασίας υπάρχουν ενδιάμεσοι τύποι ανελεύθερης εργασίας - δουλοπαροικία, πεονία, καταναγκαστική εργασία... Οι πεόν ήταν αγρότες ή εργάτες γης δεμένοι με συγκεκριμένους γαιοκτήμονες ή εργοδότες λόγω των δανείων που τους χρωστούσαν. Στη θεωρία, ήταν υποχρεωμένοι να δουλέψουν μέχρι το χρέος να αποπληρωθεί. Στην πράξη, ο δανειστής παραποιούσε συχνά τους λογαριασμούς, ώστε το χρέος να μην αποπληρώνεται ποτέ και να συνεχίζει να αυξάνεται. Το χρέος μπορούσε να μεταβιβαστεί ως υποχρέωση και στα παιδιά του οφειλέτη...
Η πεονία υπήρχε από την αρχαιότητα έως, λίγο ως πολύ, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σε μεγάλο αριθμό χωρών». Σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, «πεονία είναι μια κατάσταση ή συνθήκη υποχρεωτικής υπηρεσίας-βασισμένη πάνω στο χρέος ενός προσώπου προς ένα άλλο».
Διαβάστε περισσότερα...
Η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει επιχείρηση εκφοβισμού με στόχο να κάμψει τα κινήματα κοινωνικής ανυπακοής, το "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω", που αναπτύσσονται για τα εισιτήρια στις αστικές συγκοινωνίες και τα διόδια στις εθνικές οδούς. Πρόκειται για μορφές αγώνα που συναντώνται για πρώτη φορά στη χώρα μας και επιχειρούν να απαντήσουν στην αμηχανία και στην υπόκωφη οργή των πολιτών μπροστά στη λαίλαπα του Μνημονίου. Η κυβέρνηση φοβάται ότι οι ξεχωριστοί αγώνες μπορούν να συνδεθούν σε μια κεντρική διεκδίκηση για την ανατροπή των ακολουθούμενων πολιτικών.
Επίμονα ο πρωθυπουργός ζητεί "να εφαρμοστεί ο νόμος", υπονοώντας με απροκάλυπτα αυστηρό ή και αυταρχικό τρόπο. Ενόχλησαν μάλιστα δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη, ο οποίος είπε τα αυτονόητα για έναν υπουργό..... Δικαιοσύνης σε ένα κράτος δικαίου, ότι δηλαδή οι νόμοι δεν εφαρμόζονται ερήμην των κοινωνικών συνθηκών.
Dura lex, sed lex, το αξίωμα του Ρωμαϊκού Δικαίου (σκληρός νόμος, αλλά νόμος) είναι υποκριτικό να το επικαλείται μια εξουσία που καθοδηγείται από την τάση καταπάτησης νόμων και δικαιωμάτων εν ονόματι του "υπέρτερου νόμου" του Μνημονίου. Είναι εξοργιστικό να ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός (και όσοι τον ακολουθούν σ' αυτή την επίδειξη πυγμής, ορεγόμενοι οφέλη από τη συμμετοχή τους στο εκκολαπτόμενο "κόμμα της τάξης και του νόμου") ότι υπερασπίζεται τη νομιμότητα, όταν μόλις προχθές κουκούλωσε τα σκάνδαλα, όταν το Μνημόνιο παρακάμπτει τη συνταγματική τάξη, όταν εκχωρούνται αρμοδιότητες της Βουλής στον υπουργό Οικονομικών κ.λπ. κ.λπ.
Με ποια ηθική νομιμοποίηση θα προχωρήσει η κυβέρνηση στην καθιέρωση ακόμη και ιδιώνυμου ποινικού αδικήματος για τη μη πληρωμή εισιτηρίου ή διοδίων; Δεν προβληματίζεται ότι δεν πείθει ούτε η κινδυνολογία των επιχειρημάτων του τύπου "θα πέσουν έξω οι συγκοινωνίες, θα πληρώσουν όλοι οι φορολογούμενοι"; Και πώς να πείσει, όταν η κυβέρνηση αμνηστεύει τη φοροδιαφυγή και πριμοδοτεί τις προκλητικές φοροαπαλλαγές;
Η νομιμότητα είναι δυναμική έννοια, το δίκαιο διαπλάθεται, οι νόμοι αντικατοπτρίζουν κοινωνικές σχέσεις, αντανακλούν αλλά και διαμορφώνουν τον κοινωνικό συσχετισμό δύναμης. Το δίκαιο του ισχυρού ποτέ δεν ήταν ταυτόσημο με το δίκαιο και την ηθική. Με αυτή την έννοια, η κοινωνική ανυπακοή, στον βαθμό που προβάλλει τη δυναμική σχέση ανάμεσα στο τεθειμένο δίκαιο, την ηθική και την κοινωνική δικαιοσύνη, συνιστά την πραγματική όψη της νομιμότητας, με βάση την οποία, σε κάθε κράτος δικαίου, επιχειρείται η έλλογη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων.
ΠΗΓΗ
Του Φιλλιπα Συριγου
Τώρα, λοιπόν, που το πάθημα (έστω και εξ ανάγκης…) έγινε μάθημα και οι Μεσογειακοί πήγαν, εν τέλει, από εκεί που ήρθαν… Τώρα που η Μέρκελ μάς παίρνει μέτρα για μια νέα, πιο οδυνηρή κλίνη του Προκρούστη…
Τώρα (λέω εγώ τώρα…) θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να ασχοληθούμε, επιτέλους, με το σκάνδαλο που καταρράκωσε τη χώρα. Τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004!
ΜΕ ποιον τρόπο, άραγε; Μήπως με εξεταστικές σαν αυτές που κουκούλωσαν το Βατοπέδιο και τη Siemens; Ας είμαστε σοβαροί, δεν βγαίνει τίποτα έτσι. Οχι μόνο γιατί κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, αλλά και γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν υπόθεση ενός, ή έστω δύο κομμάτων.
ΜΑ τότε ποιος είναι ο τρόπος; Ειλικρινά δεν τον ξέρω ούτε μπορώ να τον φανταστώ. Ή μάλλον, πάει το διεστραμμένο μυαλό μου κάπου, αλλά γελάω και μόνο που το σκέφτομαι. Ε ρε γλέντια που θα είχαμε, αν εξαναγκάζονταν τα αδέσμευτα μέσα ενημέρωσης να κάνουν, έστω και έπειτα από τόσα χρόνια, αυτό που..... που δεν έκαναν τότε. Να φωτίσουν την πραγματικότητα, αντί να παίζουν τσιγκολελέτα!
ΝΑ ανοίξουν τον περίφημο φάκελο διεκδίκησης, που αποτέλεσε το ευαγγέλιο της ολυμπιακής μας πίστης, και να συγκρίνουν:
τι έγραφε και τι έγινε,
για πόσα λεφτά μιλούσε,
πόσα ξοδεύτηκαν και πού πήγαν.
Και σε πρώτο πλάνο, μέσα στα καλοφωτισμένα τους στούντιο, να μας παρουσιάσουν
τον Σημίτη, τη Γιάννα, τον Βενιζέλο, τον Λιάνη και όλο το θλιβερό θίασο, που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή.
ΝΑ εξηγήσει, επιτέλους, ο τότε πρωθυπουργός, γιατί ενώ φοβόταν ότι οι Αγώνες δεν συμβάδιζαν με την οικονομική συγκυρία, τελικά έδωσε το Ο.Κ. στα μεγάλα συμφέροντα που τους προωθούσαν;
ΝΑ μας πει η Γιάννα τι ακριβώς παίχτηκε με την εταιρεία του Μανόλο Ρομέρο και γιατί, για χάρη της, απορρίφθηκε η πρόταση της EBU σε σχέση με την τηλεοπτική κάλυψη των Αγώνων;
ΝΑ μας αποσαφηνίσει τώρα ο Ε. Βενιζέλος γιατί, ενώ από το 1997 μέχρι το 2000 τίποτα δεν προχωρούσε, εκείνος συνέδεε με εργολαβικά συμφέροντα τους δημοσιογράφους που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου;
ΝΑ μας εξηγήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, αλλά ταυτόχρονα και οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές, πώς και γιατί μόνο για το ιππικό και ιπποδρομιακό κέντρο, που τώρα είναι έτοιμο να κλείσει, δαπανήθηκε το αστρονομικό ποσό των 250 εκατ. ευρώ!
ΝΑ μας πουν, ακόμα, όλοι αυτοί, ποια μαύρη τρύπα ρούφηξε την πολυδιαφημισμένη «προίκα της Αθήνας», ποια συμφέροντα μετέτρεψαν τις μεταφερόμενες ελαφρές (και φτηνές…) κατασκευές αθλητικών χώρων, σε φρούρια από τσιμέντο και σίδερο που καταβρόχθισαν εκατοντάδες εκατομμύρια; Και (το σπουδαιότερο):
ΠΩΣ συνέβη, άραγε, τόσα πολλά και… φωτεινά μυαλά να συναγωνίζονται σε βλακείες του τύπου «θα αναβαθμίσουμε τους Αγώνες και θα τους αναβαπτίσουμε στο αρχαίο πνεύμα το αθάνατο…», αντί να θέσουν ένα σοβαρό στόχο, από την επίτευξη του οποίου η χώρα θα μπορούσε όχι μόνο να αποσβέσει την επένδυση, αλλά σε βάθος χρόνου να αποδειχθεί πολλαπλά κερδισμένη;
ΤΑ ερωτήματα δεν τελειώνουν και χώρος δυστυχώς δεν υπάρχει. Μα την αλήθεια, όμως, περισσότερο και από τις απαντήσεις των πολιτικών, θα ήθελα ν’ ακούσω την απολογία των αδέσμευτων μέσων και δημοσιογράφων, που κράτησαν σ’ εκείνη την κρίσιμη περίοδο τη χώρα στο σκοτάδι.
Διαβάστε περισσότερα...
Του Κωστα Μπαξεβανη
Του έλληνος ο τράχηλος ως γνωστόν, ζυγό δεν υπομένει. Τώρα τι το ιδιαίτερο έχει ο τράχηλος μας και δεν υπομένει, δεν μπορώ να το φανταστώ. Άσε που όταν λένε δεν υπομένει, προφανώς εννοούν πως δεν υπομένει πάνω από 400 χρόνια. Γιατί τόσα υπομέναμε τους Τούρκους. Υπήρξαν βέβαια και Βενετσιάνοι, και Ισπανοί, και Αγαρηνοί και χίλιοι δυό ακόμη που μας κάθησαν στον τράχηλο αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Μέχρι τώρα το εθνικό μας δόγμα λοιπόν είχε να κάνει με τραχήλους. Να όμως που επεκτάθηκε και στους κώλους.
Οι έλληνες όχι μόνο είναι ανδρείοι, ανυπότακτοι, ανίκητοι -με έναν πιάσιμο έστω στον σβέρκο τον μη υπομένοντα- αλλά δεν είναι και gay. Σύσσωμα τα εθνικά μπλογκς, τα πατριωτικά sites, απαντούν επί δύο μέρες, στο αν ο Γέρος του Μωριά «το μάζευε το χαμομήλι». Αιτία ,ένα αστείο του Πέτρου Τατσόπουλου στο facebook, ο οποίος απαντώντας σε χιουμοριστικό σχόλιο φίλου του για τη σειρά του 1821 που προβάλλεται στο ΣΚΑΙ (έλεγε “μην μας βγάλετε και τον Κολοκοτρώνη gay”)..... έγραψε πως ήταν και αρραβωνιασμένος gay. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβεις πως είναι αστείο, αλλά χρειάζεται το ελάχιστο έστω, για να αντιληφθείς πως η Ιστορία δεν γράφεται με ό,τι έχει ο καθένας στο μυαλό του.
Και έτσι ξεκίνησε η νέα μάχη του Δράμαλη. Παρά τους συνειρμούς που δημιουργεί το όνομα του Κολοκοτρώνη, όχι, δεν ήταν gay. Αλλά έχουν ενδιαφέρον τα «εθνικά» επιχειρήματα της υπεράσπισης του μπρουτάλ χαρακτήρα του Κολοκοτρώνη. Κατ’ αρχήν θεωρείται δεδομένο πως όποιος είναι ήρωας δεν είναι gay. Αυτό δεν απαντάται με επιχειρήματα, θεωρείται αξίωμα. Επίσης ο Κολοκοτρώνης δεν είναι gay, γιατί έσφαξε Τούρκους. Είναι βέβαιο πως για να σφάξει κάποιος χρειάζονται χέρια και ένα σπαθί, αλλά μάλλον δεν πρέπει να είναι και gay, γιατί το σπαθί στομώνει. Πράγμα το οποίο σημαίνει πως πρέπει να απελευθερωθούν από τις φυλακές όλου του κόσμου, όσοι gay κρατούνται ως δολοφόνοι. Προφανώς δεν το έχουν διαπράξει αυτοί.
Ο Κολοκοτρώνης επίσης ήταν σκληρός άντρας άρα αποκλείει το να ήταν gay. Δεν νομίζω πως υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας άνθρωποι σκληροί όσο ο Έντγκαρ Χούβερ, ο επί πενήντα χρόνια αρχηγός του FBI. Έριξε την Αμερική στη δίνη του Μακαρθισμού και εξόντωσε χιλιάδες δημοκράτες αμερικανούς. Το βράδυ βέβαια,όπως αποκαλύπτει ο εραστής του και υποδιοικητής του FBI , φόραγε φουστίτσα και έβγαινε τσάρκα.
Όπως και να έχει το πράγμα, οι δικοί μας ήρωες απ ό,τι φαίνεται για κάποιο λόγο δεν είναι gay. Αυτό το έχουμε λήξει από την εποχή που ο Όλιβερ Στόουν, παρουσίασε τον Μέγα Αλέξανδρο gay. Οι καταγραφές από τον Πλούταρχο και τον Κούρτιο που υποστηρίζουν πως ο Μέγας Αλέξανδρος είχε σχέσεις με τον ευνούχο Μπαγκόα (και όχι μόνο), φιλιόταν μαζί του μέσα στο στάδιο της Τροίας και αργότερα σκότωσε τον Σατράπη Ορσίνη γιατί δεν δέχθηκε να προσκυνήσει «την αρσενική πόρνη του βασιλιά», μάλλον είναι κατασκευάσματα.
Η ιστορία μπορεί να γράφεται και με λάθη, και με πάθη, αλλά όχι η δική μας. Η δική μας γράφεται από ήρωες βαρβάτους και μόνο. Που εκτός από το σπαθί και το όπλο στο χέρι, κράταγαν και το άλλο σύμβολο του έθνους. Προφανώς δεν αναφέρομαι στη σημαία.
Όσοι το υποστηρίζουν αυτό, απέναντι στην ιστορία, έχουν την ίδια σοβαρότητα που έχουν και αυτοί που ενδεχομένως να υποστηρίξουν πως ο γερο Θόδωρος ήταν gay γιατί φόραγε άσπρη φούστα. Την φουστανέλα
ΥΓ1. Αυτά για να πούμε για ένα πραγματικό ήρωα ,τον γερο Θόδωρο. Γιατί η ιστορία μας έχει και πολλούς ακόμη Θόδωρους…
ΥΓ2 Μπράβο στον Πέτρο Τατσόπουλο όχι μόνο για τη δουλειά του αλλά και για το θάρρος του
ΠΗΓΗ
Πρόκειται για εύκολο τρενάκι πρακτικής αριθμητικής, κατάλληλο για την εξοικείωση των μαθητών του Δημοτικού με τον πολλαπλασιασμό και τη διαίρεση: Κάθε χρόνος έχει 365 μέρες, τα τρία χρόνια έχουν 1.095 μέρες και κάθε μέρα της τριετούς ποινής φυλάκισης του Τόλη Βοσκόπουλου μπορεί να εξαγοραστεί έναντι 5 ευρώ. Το όλον: 5.475 ευρώ. Τυχαίο; Δε νομίζω! Για οφειλές 5,5 εκατομμυρίων, το ...αυτοκολλητάκι της Άντζελας Γκερέκου θα καταβάλει ποσοστό ένα τοις χιλίοις. Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι! Μόνο που τελικά, αγαπητοί «φασουλήδες» του ΣΔΟΕ, οι τίτλοι των εφημερίδων που ανακοινώνουν τις εκάστοτε επιδόσεις σας στο ψάρεμα αναγνωρίσιμων λαυρακίων, είναι μεγαλύτεροι απ’ τις εισπράξεις. Πώς θα ισιώσουν τα νούμερα μ’ αυτά τα ψιλολόγια; Πώς θα μπαζωθεί τη τρύπα; Τι θα βρίσκουμε να λέμε στην..... τρόικα τα επόμενα 30 χρόνια;
Ας ηρεμήσουμε! Ας μην πέσουμε στην παγίδα των αγωνιωδών αυτών ερωτημάτων. Υπάρχουν επιχειρήματα για τη στοργή και το προδέρμ που ρίχνουν στα οικονομικά συγκάματα των χαϊδεμένων τους φιρμών, τα ελληνικά δικαστήρια. Εν προκειμένω, στην περίπτωση του Τόλη δηλαδή, μάλλον βάρυνε ενώπιον των σεβαστών δικαστών, το ελαφρυντικό «σερσέ λα φαμ»…
Αν σκύψει κανείς χωρίς προκατάληψη στην πονεμένη ιστορία του δημοφιλούς τραγουδιστή, θα διαπιστώσει -όπως είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν όλοι οι παρευρισκόμενοι κατά την ακροαματική διαδικασία- ότι πριχού την ιαματική έλευση της πασοκοκαλλονής Άντζελας στη ζωή του, ο κατηγορούμενος είχε πέσει στα δίχτυα της Τζούλιας Π., μιας ξανθιάς, λωλής, τρελής και ξεμυαλισμένης μέγαιρας που εισέπραττε όλες τις αμοιβές του και του έδινε χαρτζιλίκι, ίσα για τα ποτά του, τα τσιγάρα του κι ό,τι άλλο, τέλος πάντων, ρουφιέται σε καθημερινή βάση. Κι όταν έφτανε, μία φορά το χρόνο, η αποφράδα ώρα της φορολογικής δήλωσης, η καιροσκόπα κερδοσκόπα έπιανε τη σκούπα κι παρίστανε ότι τάχα έκανε Γενική σε όλα τα ακίνητα ένα- ένα, για να φανεί ότι έχασε τις προθεσμίες λόγω φόρτου φασίνας.
Και ποιο είναι το γενικό επιμύθιο της ιστορίας, το οποίο εξάγουμε ημείς διά της μαιευτικής μεθόδου, και ολίγον αυθαιρέτως; Ποτέ μην μπλέκεις με ξανθιά σιτεμένη μέγαιρα που το παίζει νοικοκυρά στο σπίτι της και απαιτεί να σου διαχειριστεί τα οικονομικά είτε με ελληνικό δαιμόνιο είτε με γερμανικό μνημόνιο!
Α ρε Τόλη! Από το 1991 ως το 1996 τρέχανε τα χρέη σου, αλλά αντιπροσωπεύεις εν αγνοία σου την τελευταία οικονομική μας εικοσαετία ως και τα σήμερα… Σε πλάνεψε η ντόλτσε βίτα κι έφαγες μεγάλη ήττα. Ωστόσο, εσύ, ως καλός άνθρωπος και καθόλου δημόσιος υπάλληλος, αξιώθηκες να βρεις αργότερα μια αγγελική εκδοχή Αγγελικής. Τι να πούμε κι εμείς που τη δικιά μας τη λένε Άνκελα και δεν μπορούμε να τη χωρίσουμε με τίποτα… Εμείς, τα έχουμε μπροστά τα δύσκολα. Από τούδε και εφεξής, θα παίρνουμε μονάχα χαρτζιλίκι για τα ποτά μας, τα τσιγάρα μας και ό,τι, τέλος πάντων, ρουφιέται σε καθημερινή βάση… Και το χειρότερο απ’ όλα, δε μας βρίσκονται αυτοκολλητάκια… Ούτε καν τσιρότα…
Α ρε Τόλη! Μας έφαγε η ξανθή, αγαπ(μ)ημένη Ευλογιά!
ΠΗΓΗ
Της Ελενης Κωσταρελου
Κούρεμα μισθών και στον ιδιωτικό τομέα δρομολογεί η κυβέρνηση, ως αντάλλαγμα στην ελάφρυνση του χρέους. Υστερα από ένα χρόνο, πέφτουν πλέον οι μάσκες. Η κυβέρνηση φαίνεται να βρίσκεται σε συζητήσεις και εν μέρει να ενδίδει στις πιέσεις για μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, μετά τις μειώσεις κατά 20% στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων και στην κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού σε εν ενεργεία υπαλλήλους και συνταξιούχους το 2010.
Την κυβερνητική θέση αποκάλυψε με τον πλέον σαφή τρόπο ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου. «Ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του, και μέρος αυτής περνάει και μέσω..... του κόστους εργασίας», είπε μιλώντας χθες στη ΝΕΤ.
Ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο της αύξησης του κανόνα «5/1» (μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις) λέγοντας «θα το δούμε πού θα πάμε. Θα δούμε τη δυναμική, το κόστος του δημόσιου τομέα».
Το συνολικό πακέτο
Προς το παρόν απέκλεισε το ενδεχόμενο νέων μειώσεων στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων. Και αυτό, όμως, τίθεται υπό αμφισβήτηση, καθώς οι τελικές αποφάσεις θα ανακοινωθούν το αργότερο μέχρι τον Μάρτιο, οπότε και αναμένεται η συμφωνία περί χρέους. Στο «συνολικό πακέτο του Μαρτίου» παρέπεμψε και ο κ. Παπακωνσταντίνου.
Οι πιέσεις της τρόικας φαίνεται να αποδίδουν. Το ζήτημα άνοιξε πριν από ένα χρόνο ο κοινοτικός επίτροπος Ολι Ρεν (Μάρτιος 2010) όταν εκτιμούσε ότι «η μείωση των μισθών αναμένεται ότι θα περάσει και στον ιδιωτικό τομέα».
Τη σκυτάλη είχαν πάρει οι εκπρόσωποι της τρόικας Σερβάζ Ντερούζ (Ε.Ε.), Κλάους Μαζούχ (ΕΚΤ) και Πολ Τόμσεν (ΔΝΤ) όταν τον περασμένο Απρίλιο έφταναν στην Αθήνα να διαπραγματευτούν τα μέτρα του Μνημονίου. Η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα ήταν ένα από τα βασικότερα αιτήματά τους, με την επισήμανση ότι πρόκειται καθαρά για ζήτημα ανταγωνιστικότητας.
Η κυβέρνηση, τότε, είχε διαφορετική άποψη. Ο υπουργός Οικονομικών τον Απρίλιο του 2010 δήλωνε ότι «Η ανταγωνιστικότητα δεν έχει να κάνει κύρια με τους μισθούς» για τον ιδιωτικό τομέα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, ένα μήνα μετά, τον Μάιο του 2010, δήλωνε ότι «δεν υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός. Ηταν επιλογή μας να μη μειωθούν οι μισθοί και αυτό φάνηκε» και επιχειρηματολογούσε λέγοντας πως η ανταγωνιστικότητα έχει σχέση με μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο Δημόσιο, το κράτος και την οικονομία, και ότι η μείωση μισθών δεν είναι από τους σημαντικούς παράγοντες που αυξάνουν την παραγωγικότητα και μάλιστα όταν έχουμε να κάνουμε με μια οικονομική κρίση που βάλλει περισσότερο τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.
Τι άλλαξε
Τι άλλαξε μέσα σε ένα χρόνο; Είναι προφανές. Η κυβέρνηση, μπροστά στη συμφωνία επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ και της πιθανής επαναγοράς του δημόσιου χρέους, φαίνεται να αποδέχεται τα μέτρα ανταγωνιστικότητας που επιβάλλουν κυρίως η Γερμανία και η τρόικα.
Δεν είναι τυχαίες οι αλλαγές που έχει περάσει στο εργασιακό (ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις, μη επέκταση κλαδικών συμβάσεων σε όσους δεν εκπροσωπούνται στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, κατάργηση προσαύξησης σε υπερωριακή εργασία μερικής απασχόλησης, παράταση ενοικίασης εργαζομένων, απόλυση χωρίς αποζημίωση το πρώτο έτος εργασίας) και όσες άλλες ετοιμάζεται να προωθήσει κατά το προσεχές διάστημα.
Οι υπό εξέταση και προς το δυσμενέστερο αλλαγές αφορούν, σύμφωνα με πληροφορίες, την άρση των εμποδίων για μεγαλύτερη χρήση των συμβολαίων ορισμένου χρόνου και χωρίς υποχρέωση καταβολής του συνόλου των μισθών, καθώς και την ενίσχυση της μερικής απασχόλησης και της εργασίας σε βάρδιες, δηλαδή μοίρασμα οκταώρου μεταξύ δύο μισθωτών παρτ τάιμ, ενισχύοντας το διευθυντικό δικαίωμα καθορισμού ωρών και ημερών εργασίας.
ΠΗΓΗ
«Είναι αντικοινωνική (η συμπεριφορά τους) και συνιστά δολιοφθορά, καθώς υπονομεύουν τόσο τη βιωσιμότητα των αστικών συγκοινωνιών όσο και τις θέσεις των εργαζομένων» χαρακτήρισε ο υπουργός Υποδομών Δημήτρης Ρέππας, όσους δεν πληρώνουν διόδια ή αρνούνται να ακυρώσουν εισιτήριο στα μέσα μεταφοράς. Τα συνηθίζουν οι...Καίσαρες (και δεν αναφερόμαστε προσωπικά στον Δημήτρη Ρέππα) τα μεγάλα λόγια...
Ξεχνούν (οι Καίσαρες) όμως, ότι αν ισχύσει για τις «συζύγους τους» πως « όχι μόνο πρέπει να είναι τίμιες αλλά και να φαίνονται», η φράση αφορά και τους ίδιους στο πολλαπλάσιο. Ας δούμε λοιπόν τους αδιάφθορους, οι οποίοι μιλούν για διεφθαρμένα.... κοπρόσκυλα και δολιοφθορείς.
Πρόκειται για αυτούς τους αδιάφθορους που με την πολιτική τους τα τελευταία 30 χρόνια κατάφεραν:
-να μην υπάρχει σύμβαση του δημοσίου, έργο μικρό ή μεγάλο, πίσω από το οποίο να μην κρύβεται μίζα.
-να είναι πασίγνωστο ότι τα κόμματά τους τα «πήραν»
-να αρνούνται ακόμη και σήμερα να ελέγξουν τα κομματικά τους ταμεία
-να αρνούνται έναν ουσιαστικό έλεγχο-διασταύρωση των περιουσιακών τους στοιχείων
-να εφευρίσκουν διαδικασίες προκειμένου να μην ελέγχονται και να μην τιμωρούνται
-να καλύπτονται πίσω από την ασυλία τους ακόμη και για τροχαίες ή πολεοδομικές παραβάσεις
-να γνωρίζουν δίπλα και ανάμεσά τους συναδέλφους τους οι οποίοι από το πουθενά έγιναν ζάμπλουτοι, εξασφαλίζοντας κομπόδεμα για δυο- τρεις γενιές και απλώς να προσπαθούν να τους...μοιάσουν
-μοίρασαν με το αζημίωτο δουλειές σε όσους έσπρωξαν κάτω από το τραπέζι το κάτι τις
-γέμισαν τον τόπο διόδια για ανύπαρκτους δρόμους ή για δρόμους- καρμανιόλες
-όπου έφτιαξαν κανένα δρόμο της προκοπής, αυτός στοίχισε επτά φορές παραπάνω απ’ ότι ένας αντίστοιχος στη Γερμανία ή την Πορτογαλία.
Αυτοί οι Καίσαρες, μ’ αυτή την πολιτική πρακτική οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στην εποπτεία (για τις επόμενες δυο-τρεις δεκαετίες) του ΔΝΤ. Αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να φροντίσουν (αν όχι να εξαφανιστούν από προσώπου γης) να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά του (πολιτικού) περιβάλλοντός τους, κάνουν εξεταστικές επιτροπές για τα μάτια του κόσμου και συγκαλύπτουν εγκλήματα δια της παραγραφής.
Ταυτόχρονα, οι πλέον θρασείς εξ’ αυτών κατηγορούν τους εργαζόμενους ως κοπρόσκυλα τα οποία μάλιστα διέφθειραν τους αγνούς- παρθένους και αμόλυντους πολιτικούς. Ταυτόχρονα με τις ύβρεις, οι Καίσαρες οργάνωναν και υλοποιούσαν την επιδρομή:
-τίναξαν στον αέρα τις εργασιακές σχέσεις
-έκοψαν μισθούς
-έκοψαν συντάξεις (πείνας)
-φορολογούν με τους έμμεσους φόρους τα ρέστα των πολλών και παρακολουθούν με δέος τα δισεκατομμύρια των λίγων που αναπαύονται στην Ελβετία
-τίναξαν την ανεργία στα ύψη
-ξεπουλούν σε τιμή ευκαιρίας δημόσιες επιχειρήσεις
-ιδιωτικοποιούν το σύστημα υγείας και το εκπαιδευτικό σύστημα, εξασφαλίζοντας ότι όποιος δεν έχει μία, ούτε να εκπαιδευτεί θα είναι σε θέση ούτε να πεθάνει με αξιοπρέπεια...
Θα συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι αυτοί που δεν πληρώνουν διόδια ή εισιτήρια, ίσως και να είναι αντικοινωνικοί τύποι ή δολιοφθορείς, αν και οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι μάλλον στεγνοί, άφραγκοι. (Σημείωση, προς τους Καίσαρες. Αλήθεια, υπάρχουν άφραγκοι, άνθρωποι οι οποίοι με την πολιτική σας, δεν έχουν όχι να πληρώσουν εισιτήριο, αλλά ούτε να φάνε. Το φαντάζεστε κύριοι;) Να συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι οι άφραγκοι ενδεχομένως να αναπτύσσουν και αντικοινωνικές συμπεριφορές και να είναι ένοχοι δολιοφθοράς μια που δεν πληρώνουν διόδια. Όμως, αν αυτοί είναι ένοχοι, εσείς κύριοι, τι είστε;
Εφημεριδα ΠΟΝΤΙΚΙ Διαβάστε περισσότερα...