Ο Παπανδρέου, το μουστακι, ο Βαγγέλας και ο Παπαδόπουλος

Posted: Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011 by . in Ετικέτες
0



Ο Παπανδρέου, έχει χάσει εντελώς τη μπάλα και πολιτεύεται πλέον στη σκιά του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός που θέλει τον υπουργό των Οικονομικών να προτείνει δημόσια στον Αλέκο Παπαδόπουλο το "υπουργείο των Αποκρατικοποιήσεων".

Σας θυμίζουμε ότι ο Παπαδόπουλος ήταν αυτός που είχε δηλώσει στον Παπαχελά, ότι ο Παπανδρέου έκανε υπουργούς τους κηπουρούς του.

Ε, λοιπόν έχουμε μια κυβέρνηση που πέφτει στα γόνατα του Παπαδόπουλου-λες και είναι πράγματι κηπουροί-και ανακτά αίφνης όλο το "αντριλίκι" της όταν πρόκειται να διαγράψει τον Παναγιώτη Κουρουπλή.

Κε Παπανδέου ο Βενιζέλος σε οδηγεί σε παραίτηση.

Άσε που θα σε βάλει να ξυρίσεις στο τέλος και το μουστάκι...

Διαβάστε περισσότερα...

Η μοναξιά του δρομέα μεγαλων αποστασεων

Posted: Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011 by . in Ετικέτες
0


Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει ότι ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε ηγέτης με πάθη. Όχι σαν εκείνα του πατέρα του, πάντως εξίσου ακατανίκητα. Οι κάτοικοι Ερυθραίας έχουν να λένε για την εμμονή του με το ποδήλατο (η οποία λίγο έλειψε να του κοστίσει μια τσακισμένη σπονδυλική στήλη) και το Λιμενικό Πόρου και ευρύτερου Αργοσαρωνικού για τις αμφιλεγόμενες επιδόσεις του στην κωπηλασία, που επιβάρυναν κατά τι το δημόσιο έλλειμμα με υπερωριακή απασχόληση σωστικού συνεργείου. Υπάρχει όμως και ένα πάθος που θα δυσκολευτούν να αμφισβητήσουν και οι πλέον κακόπιστοι: η προσήλωσή του σε μια ρηξικέλευθα νεωτερική αντίληψη περί Δημοκρατίας.

Η κατά ΓΑΠ υπέρβαση του γερασμένου κοινοβουλευτισμού εδράζεται σε δύο σκέλη: Την OpenGov.gr- Ανοιχτή Διακυβέρνηση στην τοπική διάλεκτο- και την άμεση δημοκρατία των δημοψηφισμάτων. Ως προς το πρώτο σκέλος, δεν χρειάζεται να φλυαρήσουμε. Πόσες φορές δεν ξενυχτήσαμε πάνω στο λάπτοπ παρακολουθώντας τις συναρπαστικές συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου, με την κ. Μπιρμπίλη να αγορεύει για τους ημιυπαίθριους και τον κ. Πάγκαλο να εξανίσταται για τα προβλήματα του Δήμου Καλυβίων Θορικού; Παραδόξως, αυτή η τόσο επαναστατική μορφή OpenGov εξέλιπε όταν το ίδιο υπουργικό συμβούλιο άρχισε να συζητάει επί εννέα και δέκα ώρες το Μνημόνιο ΙΙ, δηλαδή την απόλυση δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και την εκποίηση του εθνικού πλούτου- τόσο εξευτελιστική, που και οι φίλοι του ΓΑΠ να τον ξεφωνίζουν με τον πλέον προσβλητικό τρόπο: «Η Ελλάδα στον πλειστηριασμό», έγραψαν οι Financial Times, «Η Ελλάδα πουλάει φτηνά και η Γερμανία την αγοράζει», ήταν ο τίτλος της Wall Street Journal. Φαίνεται ότι η «Ανοιχτή Διακυβέρνηση» είναι σαν την τραπεζική πίστωση, για την οποία ένας σπουδαίος οικονομολόγος είχε πει ότι «μοιάζει με την..... ομπρέλα που σου τη δίνουν όταν ο καιρός είναι αίθριος και σου την παίρνουν πίσω όταν αρχίζει να βρέχει». Ή αλλοιώς, όπως έγραφε ένα σύνθημα των Ισπανών «Αγανακτισμένων»: Error 404- Democracy Not Found.

Όσο για το δεύτερο σκέλος της συντελούμενης θεσμικής επανάστασης, την άμεση, δημοψηφισματική δημοκρατία, ο ΓΑΠ είχε δώσει δείγματα γραφής σε ανύποπτο χρόνο, προτού ακόμη γίνει πρωθυπουργός, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε/παρέλαβε/κληρονόμησε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το περίφημο δακτυλίδι που του πέρασε ο Κ. Σημίτης στην οδό Αναγνωστοπούλου δεν του ήταν αρκετό. Προχώρησε πάραυτα σε παλλαϊκό δημοψήφισμα (δημιουργώντας και τον παγκοσμίως πρωτότυπο θεσμό των «φίλων» του κόμματος, κάτι σαν πιο light και πιο low budget εκδοχή του full time κομματικού μέλους) για να αποκτήσει την ποθητή νομιμοποίηση. Βεβαίως ήταν τότε μοναδικός υποψήφιος, αλλά αυτό δεν μειώνει τη βαρύτητα της συντελεσθείσας θεσμικής επανάστασης.

Αυτές τις μέρες ο πρωθυπουργός φαίνεται έτοιμος για ένα δεύτερο άλμα στο δρόμο προς την επανίδρυση της Δημοκρατίας μας. Πρώτα στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον κ. Παπούλια και ύστερα στην ClosedGov.gr συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, έριξε, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, την ιδέα του δημοψηφίσματος με ένα ερώτημα που παραμένει στην ακριβή του διατύπωση αδιευκρίνιστο, φαίνεται όμως ότι σε χονδρές γραμμές θα λέει: «Μου δίνετε την άδεια να σας κάνω ό,τι γουστάρουν οι δανειστές μας ή βγαίνουμε αύριο το πρωί από το ευρώ και κηρύσσουμε πτώχευση»; Κάτι σαν κι αυτό που είχε εισηγηθεί από τις Βρυξέλλες η κ. Δαμανάκη, την οποία αδίκως έσπευσαν να υποτιμήσουν οι γνωστοί εξυπνάκηδες των Αθηνών. Είναι φανερό ότι η Επίτροπος Αλιείας αισθάνεται στο πρωθυπουργικό περιβάλλον σαν το ψάρι στο νερό του.

Τα ερωτήματα του ανυποψίαστου παρατηρητή έρχονται αβίαστα: Ποια αλογόμυγα τσίμπησε τον ΓΑΠ και αναζητά ξαφνικά λαϊκή νομιμοποίηση στο ευρώ; Μήπως ρώτησαν κανένα όταν ψήφιζαν τη συνθήκη του Μάαστριχτ, την ένταξη στην ΟΝΕ, την υιοθέτηση του ευρώ ή τη συνθήκη της Λισαβώνας; Γιατί τώρα, σε μια στιγμή όπου κανένα κόμμα ή απόκομμα που εκπροσωπείται στη Βουλή δεν θέτει ζήτημα εξόδου από το ευρώ;- μέχρι και η κ. Παπαρήγα, για λόγους που αυτή θα γνωρίζει καλύτερα, δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν «καταστροφικό» αν γινόταν σήμερα, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες. Ποια λογική μπορεί να δικαιολογήσει το δίλημμα «Μνημόνιο ΙΙ ή έξω από ευρώ» περισσότερο από τα διλήμματα «βουβωνική πανώλη ή ευρώ», «ισόβιος πρωθυπουργός ο Πάγκαλος ή ευρώ» και πάει λέγοντας; Αν αυτό που επιζητεί ο ΓΑΠ είναι η λαϊκή νομιμοποίηση στην πολιτική του γιατί δεν τη ζητάει ευθέως με τους δύο τρόπους που του είναι διαθέσιμοι: Είτε να θέσει σε δημοψήφισμα τα Μνημόνια Ι και ΙΙ, είτε να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές;

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι μάλλον απλή. Ο ΓΑΠ, η πολιτική κάστα και η οικονομική ολιγαρχία που εκπροσωπεί έχουν πανικοβληθεί βλέποντας την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, την Κέρκυρα, τα Χανιά κι άλλες μεγάλες πόλεις, τη μία μετά την άλλη, να μετατρέπονται σε ακυβέρνητες πολιτείες. Οι «Αγανακτισμένοι», το τεράστιο πλήθος όχι των «συνήθων υπόπτων» της Αριστεράς, αλλά των απλών ανθρώπων του μόχθου και της αγωνίας, οι πιο πολλοί «κοψοχέρηδες» των δύο κομμάτων εξουσίας που τους κυνηγάνε όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, έτσι που να νοιώθουν σαν εκπρόσωποι κατοχικής δύναμης σε κατεχόμενη χώρα- όλα αυτά φέρνουν έναν αέρα «Αργεντινής» στην Ελλάδα και η έκρηξη είναι θέμα χρόνου, αν δεν γίνει τώρα, θα γίνει αύριο, αν δεν γίνει αύριο, θα γίνει μεθαύριο, πάντως θα γίνει και δεν θα είναι καθόλου όμορφη για τους κυβερνώντες.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, ο ΓΑΠ και οι υποστηρικτές του έχουν δύο επιλογές: Η μία είναι να επιχειρήσουν μια «δημοκρατική» εκτόνωση, στο στιλ του Ντε Γκωλ μετά τον Μάη του ’68, με κάποιου είδους προσφυγή στις κάλπες. Μόνο που ο ΓΑΠ δεν είναι Ντε Γκωλ και η κυβέρνησή του δεν έχει τίποτα να δώσει στο οργισμένο πλήθος, όπως έκανε ο Γάλλος ηγέτης, για να το εκτονώσει, αντίθετα κάθε μέρα του παίρνει ακόμη περισσότερα. Υπό αυτές τις συνθήκες, αν πάει στις εκλογές κινδυνεύει να παρασύρει το ΠΑΣΟΚ όχι σε ήττα, αλλά σε διάλυση, ενώ αν πάει σε δημοψήφισμα κινδυνεύει να εισπράξει «όχι» ακόμη κι αν το ερώτημα που θα θέσει είναι «συμφωνείτε ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή και δύει στη δύση» ή «συμφωνείτε ότι 2+2=4»;

Με αυτά τα δεδομένα, ο ΓΑΠ θα αναγκαστεί πιθανότατα να συρθεί στη δεύτερη λύση, στο Plan B που του υποδεικνύουν ήδη ισχυρά συγκροτήματα του Τύπου: Κάποιου είδους απολυταρχική εκτροπή, με συνδυασμό προβοκάτσιας (μια δεύτερη «Μαρφίν») ωμής καταστολής διαδηλωτών και απεργών, χάους και καταστροφών που θα οδηγήσει σε κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Ήδη η Θεσσαλονίκη ζει μέρες Φρειδερίκης και Παπάγου με την απαγόρευση συγκέντρωσης του Μίκη Θεοδωράκη και του κινήματός του από τον «προοδευτικό» Μπουτάρη (τον οποίο ψήφισαν και πολλοί αριστεροί), ενώ στο Κιλκίς είχαμε άσκηση ελληνικού στρατού και ΝΑΤΟϊκών με σενάριο την αντιμετώπιση εσωτερικών ταραχών.

Είναι πολύ πιθανό, όμως, η καταστολή να αποδειχθεί μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της κι η πραγματική «άμεση Δημοκρατία» που γεννιέται στις πλατείες και τους δρόμους να θεριέψει και να καταπιεί τους εχθρούς της. Σαν έτοιμος από καιρό, ο Μαραθωνοδρόμος- Μπάτμαν που μια κακή μοίρα τον έκανε πρωθυπουργό της Ελλάδας, θα πετάξει στον ουρανό αυτής της χώρας που ποτέ του δεν χώνεψε, θα ανταποδώσει τον ευγενικό χαιρετισμό της ανοιχτής παλάμης σ’ αυτό το πλήθος που πάντα τον κορόιδευε για να κλείσει αυτό το σύντομο, κατάμαυρο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας με την υποσημείωση: Ποτέ ένας τόσο μικρός άνθρωπος δεν έκανε τόσο μεγάλο κακό και ποτέ τόσο λίγοι δεν εξευτέλισαν τόσο πολύ, τόσο πολλούς…

Διαβάστε περισσότερα...

Στα μανταλάκια...

Posted: by . in Ετικέτες
0


Του Γιαννη Πρετεντέρη
Υποθέτω ότι όλοι γνωρίζουµε πως οι «Τάιµς της Νέας Υόρκης» είναι µια σοβαρή εφηµερίδα επιρροής. Οσοι την άνοιξαν στις 8 Ιουνίου διάβασαν την εξής απίστευτη ιστορία: * Οτι τον Μάρτιο, και έπειτα από µια σειρά «µυστικές συναντήσεις » που είχαν ξεκινή σει από την αρχή του έτους, ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου συζήτησε ένα «ριζοσπαστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης, χωρίς “κούρεµα”» του ελληνικού χρέους.

* Οτι το σχέδιο αυτό επεξεργάστηκαν και παρουσίασαν στον Πρωθυπουργό δύο άτοµα: ένας Ελληνας, ο κ. Ι. Βαρουφάκης, ο οποίος αναφέρεται στο δηµοσίευµα ως «οικονοµολόγος και µπλόγκερ στο Πανεπιστήµιο των Αθηνών». Και έναςΑγγλος, ο κ. Στιούαρτ Χόλαντ, ο οποίος αναφέρεται ως « ειδικός στα ευρωπαϊκά, πρώην υψηλόβαθµο στέλεχοςτου βρετανικού Εργατικού Κόµµατος και επί µακρόν σύµβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου».

Κατόπιν έρευνας προέκυψε ότι ο κ. Χόλαντ είναι πρώην βουλευτής του Εργατικού Κόµµατος (ως το1989), ο οποίος διδάσκει σήµερα Οικονοµικά στο Πανεπιστήµιο της Κοΐµπρα στην Πορτογαλία. Ουδείς θυµάται να υπήρξε ποτέ σύµβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε αναφέρεται οτιδήποτε σχετικό στο βιογραφικό του....


Οτι οι δύο εµπνευστές τού σχεδίου έχουν «µακρόχρονες σχέσεις µε τον Παπανδρέου» και ότι ο κ. Βαρουφάκης ήταν «λογογράφος και σύµβουλος του Παπανδρέου από το 2004 ως το 2006». Αρα, καταλαβαίνει ο αναγνώστης, είναι άνθρωποι της εµπιστοσύνης του.

* Οτι ο Πρωθυπουργός αναγνώρισε πως το πρόσφατο σχέδιο λιτότητας «δεν πρόκειται να δουλέψει», επικρότησε το σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέουςκαι ανέθεσε σε «έναν πολιτικό σύµµαχο» (;) και στους δύο εµπνευστές του να το προωθήσουν στους Ευρωπαίους.

* Αλλά ότι ήταν αντίθετος ο υπουργός Οικονοµικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου , ο οποίος θεωρούσε ότι η Γερµανία και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα το αποδεχτούν ποτέ.

Ωραίο παραµύθι, θα µου πείτε.

Είναι δυνατόν, κοτζάµ Πρωθυπουργός να κάθεται να κουβεντιάζει σχέδιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους _ ερήµην του οικονοµικού επιτελείου της κυβέρνησης, της Τράπεζας της Ελλάδος, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Eurogroup, κτλ. _ µε έναν « οικονοµολόγο-µπλόγκερ» και µε έναν «πρώην βουλευτή - οικονοµολόγο» τη στιγµή που ολόκληρη η Ευρώπη διχάζεται για το ενδεχόµενο της αναδιάρθρωσης;

Είναι δυνατόν να παραδέχεται στους συνοµιλητές του ότι το «σχέδιο λιτότητας» θα αποτύχει, άρα η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη; Με άλλα λόγια, ότι η χρεοκοπία είναι προδιαγεγραµµένη;

Είναι δυνατόν να αναθέτει στους ανωτέρω να προωθήσουν αυτό το σχέδιο _ σε ποιους άραγε να το προωθήσουν και µε ποιες διαδικασίες;

Και είναι δυνατόν να τρέχουν αυτοί να τον καρφώσουν στους «Τάιµς της Νέας Υόρκης»; Η εφηµερίδα µάλιστα ευχαριστεί τον κ. Βαρουφάκη που τους έστειλε και φωτογραφία του, διότι (προφανώς) δεν είχαν κάποια στο αρχείο τους.

Φαίνεται λοιπόν πως όλα τα παραπάνω είναι δυνατά. ∆ιότι οι «Τάιµς» είναι µια σοβαρή εφηµερίδα. Και δεν περιορίστηκαν να γράψουν την ιστορία όπως την πληροφορήθηκαν, αλλά ζήτησαν από την κυβέρνηση να τους πει αν ισχύει.

Ετσι στο ίδιο δηµοσίευµα ένας «εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού» δηλώνει (έπειτα από διάφορες γενικότητες)

ότι «ο Πρωθυπουργός θα συνεχίσει να ανταλλάσσει απόψεις (...) µε κορυφαίους οικονοµολόγους και πανεπιστηµιακούς». Με άλλα λόγια, εγώ καταλαβαίνω ότι δεν διαψεύδει ότι έγιναν τέτοιες κουβέντες µε τους συγκεκριµένους ανθρώπους.

Πείτε µου τώρα τι θα καταλάβει όποιος διαβάσει αυτό το δηµοσίευµα.

Οτι ο Πρωθυπουργός ανέτρεξε ευλόγως στη συσσωρευµένη οικονοµική τεχνογνωσία του Πανεπιστηµίου της Κοΐµπρα στην Πορτογαλία; Ή ότι ανέθεσε σε δύο έµπιστους ανθρώπους του να προωθήσουν παρασκηνιακά ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέους, τη στιγµή που η κυβέρνησή του διέψευδε επισήµως και σε όλους τους τόνους ότι συζητεί ένα τέτοιο ενδεχόµενο;

Οτι απλώς ανταλλάσσει απόψεις µε ειδικούς επί θεωρητικών ενδεχοµένων; Ή ότι κουβεντιάζει κατ’ ιδίαν αυτό που αρνείται δηµοσίως;

Ουδείς µπορεί βεβαίως να προσάψει στον Πρωθυπουργό ότι ακούει τις απόψεις διαφόρων ανθρώπων. Μακάρι όλοι οι κορυφαίοι οικονοµολόγοι του πλανήτη να συνεισφέρουν µε τη γνώµη τους και τη γνώση τους στην αντιµετώπιση της ελληνικής κρίσης.

Θέλω να ελπίζω όµως ότι αυτού του τύπου οι ακροάσεις γίνονται µέσα στο πλαίσιο της σοβαρότητας και της εγκυρότητας που απαιτούν οι κρίσιµες περιστάσεις. ∆ιότι διαφορετικά έρχονται οι «Τάιµς», µας κρεµούν στα µανταλάκια και άντε µετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Κυρίως όταν ακόµη και τώρα η κυβέρνηση δεν έχει διαψεύσει ρητώς τίποτα από όσα περιλαµβάνει ένατόσο (σουρεαλιστικό) δηµοσίευµα.




Ζήτω το 2021!


Είµαι ο πιο καλόπιστος Eλληνας. Και θα δεχτώ ότι οι επιτυχίες της οικονοµικής πολιτικής που αράδιασε την Παρασκευή ο υπουργός Οικονοµικών είναι πραγµατικές και αδιαµφισβήτητες. Ακόµη και έτσι, όµως, όσο καλόπιστος και αν αποδειχθώ, δεν µπορώ να αποφύγω µερικές απορίες.

Απορία πρώτη. Σύµφωνα µε τον προϋπολογισµό του 2011, τοέλλειµµα του τρέχοντος έτους έπρεπε να µειωθεί κατά (περίπου) 6,8 δισ. ευρώ. Στις αρχές Ιουνίου η ίδια κυβέρνηση που έκανε τον προϋπολογισµό έρχεται και για να βγει ο προϋπολογισµός ζητεί πρόσθετα µέτρα ύψους 6,5 δισ. ευρώ.

Πώς είναι δυνατόν να πήγαν όλα µια χαρά µεταξύ Ιανουαρίου και Ιουνίου, αλλά τον Ιούνιο να βρισκόµαστε εκεί που ήµασταν τον Ιανουάριο;

[Και µη µου πει κανείς ότι φταίει η ύφεση, διότι αν κάνεις πρόγραµµα λιτότητας και δεν έχεις πάρει υπόψη σου την ύφεση είναι σαν να ετοιµάζεσαι να διασχίσεις µε τα πόδια τη Σαχάρα και να µην έχεις υπολογίσει την ηλίαση!]

Απορία δεύτερη. Αν οι έκτακτες εισφορές γίνονται πραγµατικά στο όνοµα της κοινωνικής αλληλεγγύης, τότε γιατί είναι έκτακτες και δεν είναι µόνιµες;

Και αν υπηρετούν τη φορολογική δικαιοσύνη, γιατί τις θυµήθηκαν τον Ιούνιο και όχι τον ∆εκέµβριο, όταν έφτιαχναν τον προϋπολογισµό;

∆ηλαδή, αν δεν είχαν πέσει έξω στα έσοδα για να καταφύγουν τώρα στις έκτακτες εισφορές, η κοινωνική αλληλεγγύη και η φορολογική δικαιοσύνη θα είχαν µείνει αδέσποτες;

Απορία τρίτη. Αν η αγορά των ακινήτων έχει καταρρεύσει και δεν συνεισφέρει στα δηµόσια έσοδα τώρα που, σύµφωνα µε τον υπουργό Οικονοµικών, υποφορολογείται, µε ποια λογική αναµένεται να ανορθωθεί όταν φορολογηθεί περισσότερο;

∆ηλαδή, αυτοί που δεν αγοράζουν σπίτια όταν είναι φθηνότερα θα τρέξουν να τα αγοράσουν µόλις ακριβύνουν;

Απορία τέταρτη. Αν το οικονοµικό επιτελείο παραδέχεται ότι το µεγάλο πρόβληµα είναι η φοροδιαφυγή, τότε τι νόηµα έχει να αυξάνει τους φόρους στους συνεπείς φορολογουµένους; Τι νόηµα έχει να τους φορολογεί διπλά και τριπλά µε τις διάφορες εισφορές;

Μήπως θέλουν να τους τιµωρήσουν για τη συνέπειά τους;

Απορία πέµπτη . Η κυβέρνηση επαίρεται ότι δεν βάζει µόνο φόρους, αλλά κόβει και δαπάνες. Πόσες; ∆ύο δισ. µέσα σε 20 µήνες διακυβέρνησης από τις πρωτογενείς δηµόσιες δαπάνες, σύµφωνα µε τον υπουργό Οικονοµικών (περίπου 0,8% του ΑΕΠ).

Τι σηµαίνει αυτό; Πολύ απλά ότι µε τον ρυθµό αυτόν και για να επιστρέψουν οι δηµόσιες δαπάνες στα επίπεδα µόνο του 2008 θα χρειαστούν περίπου δέκα χρόνια.

Κανένα πρόβληµα! Θα το γιορτάσουµε το 2021 µαζί µε τα διακόσια χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση!

Διαβάστε περισσότερα...
0

Το ψεμα του Σαμαρά

Posted: by . in Ετικέτες
0

Συνδικαλισμός...

Posted: Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011 by . in Ετικέτες
0

Χωρίς ιδιαίτερο λογο...

Posted: Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011 by . in Ετικέτες
0



«Ξεσκονίζοντας» το σκληρο δισκο, επεσα πανω σε αυτό το βιντεο. Για να ειμαι ειλικρινής το ειχα κανει περυσι αναρτηση. Ομως καθε φορά που το βλέπω ΚΑΙ το ακούω, ξυπνούν μεσα μου, τα ευγενικότερα συναισθήματα που διαθετω. Πρωτα από ολα η ελπίδα και ακολουθούν, η αγαπη (σαν αφηρημένη εννοια) με ο,τι συνεπάγετε και μια γλυκια νοσταλγια που ομως δεν ειμαι σε θεση να προσδιορίσω. Είναι αρκετά εντονα που να το βλεπω ξανά και ξανά, με αυξημένη την ενταση των ηχείων. Καλη ακροαση...

Διαβάστε περισσότερα...

Σκέψεις για προβληματισμό... από Χαλκίδα

Posted: by . in Ετικέτες
0


Τρεις αγανακτισμένοι από τη Χαλκίδα έστειλαν ένα mail με πολύ πλούσιο προβληματισμό για το κίνημα των πλατειών. Με μεγάλη χαρά σας το παραθετω.

Το κείμενο αυτό το υπογράφουμε κάποιοι πολίτες που συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις των «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ». Αφορμή για τις σκέψεις που διατυπώνουμε είναι οι απόψεις που εκφράζονται στις καθημερινές συνελεύσεις και στις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ μας. Είναι προφανές ότι δεν θέλουμε να θεμελιώσουμε το «ευαγγέλιο» του κινήματος. Απλά, φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε στο διάλογο και τον προβληματισμό όσο γίνεται περισσότερων συμπολιτών και αυτών που ακόμη δεν έχουν συναντηθεί μαζί μας.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ – ΠΟΥ ΠΑΜΕ

Καθημερινά, στις συνελεύσεις μας, τίθεται και ξανατίθεται από διάφορες πλευρές το ερώτημα: «Τι είναι αυτό το κίνημα; Είναι κίνημα; Είναι άραγε ‘πρόπλασμα’ κόμματος ή οργάνωσης; Τι εκπροσωπούμε; Χωρούν τα κόμματα στο κίνημα αυτό ή όχι; Είμαστε ειρηνικοί – μη βίαιοι και υπό ποιες προϋποθέσεις; Σε ποια κατεύθυνση πρέπει να προχωρήσουμε;»

Σ’ αυτά – και άλλα παρόμοια – ερωτήματα θα επιχειρήσουμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις από την πλευρά μας, χωρίς αυτές να είναι οριστικές και κατηγορηματικές, ίσα-ίσα είναι ανοιχτές σε διάλογο, εμπλουτισμό, διόρθωση και αναδιατύπωση:

1. Αναμφίβολα η μαζική και επίμονη συμμετοχή κόσμου στις εκδηλώσεις μας, σε όλο και περισσότερες πλατείες της χώρας, είναι ένα ΚΙΝΗΜΑ. Τα χαρακτηριστικά του οποίου διαμορφώνονται καθημερινά. Το γεγονός ότι το έναυσμα δόθηκε από ορισμένες ομάδες, κυρίως νέων ανθρώπων, μέσω του διαδικτύου, ασφαλώς αποτυπώνεται στα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος. Δεν είναι όμως τα μόνα. Αφού από την πρώτη κιόλας στιγμή, η κίνηση αυτή αγκαλιάστηκε από πάρα πολλούς ανθρώπους, που καθημερινά συνεχίζουν να το πυκνώνουν, δίνοντας όλο και πιο πολλοί το παρόν στις εκδηλώσεις μας, το κίνημα αυτό δεν έχει «ιδρυτές-ιδιοκτήτες». Κάποια παιδιά στις συνελεύσεις μας, επικαλούμενοι την ιδιότητά τους ως ομάδα των διαχειριστών της ιστοσελίδας, θεωρούν ότι θα πρέπει να έχουν το προνόμιο να ορίζουν ποιοι χωράνε και ποιοι όχι στο κίνημά μας. Δεν νομίζουμε όμως ότι η φιλοδοξία τους ήταν να στήσουν ένα κλειστό club με face controller στην είσοδο. Άλλωστε διακηρύσσουμε σε όλους τους τόνους – και καλά κάνουμε - ότι είμαστε και θέλουμε.....να παραμείνουμε ακηδεμόνευτοι και αυτόνομοι.
2. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Αυτό είναι δεδομένο. Αναμφίβολα αυτό δημιουργεί προβλήματα. Έρχονται στις πλατείες άνθρωποι όλων των ηλικιών, με διαφορετικές καταβολές, βιώματα και εμπειρίες. Έρχονται άνθρωποι από διάφορα κοινωνικά στρώματα, με διαφορετική ιεράρχηση των οικονομικών τους αναγκών. Άνεργοι και εργαζόμενοι. Εργάτες και ελεύθεροι επαγγελματίες. Μαθητές και φοιτητές, μανάδες με παιδιά, συνταξιούχοι. Άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και άλλοι επιστήμονες. Όλοι αυτοί είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα. Επίσης έρχονται άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική αλλά και άνθρωποι που ήταν κάποτε – ή ακόμη και σήμερα είναι – ενταγμένοι σε κόμματα ή οργανώσεις. Το ερώτημα είναι: Θα πρέπει να αποκλείσουμε κάποιους απ’ αυτούς; Και με ποιο κριτήριο;
3. Η απάντηση που δίνουμε εμείς είναι ότι το κίνημα αυτό ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ. Θεωρούμε ότι όσοι προσέρχονται στις εκδηλώσεις του κινήματός μας διέπονται από την ίδια αγωνία, την ίδια οργή και αγανάκτηση με τους υπόλοιπους. Κι αυτοί που ακόμη και σήμερα ανήκουν σε κόμματα, όταν συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις των πλατειών, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις ομάδες δράσης μας, δηλώνουν έμπρακτα ότι δεν τους εκφράζει απόλυτα ο κομματικός τους χώρος, αναζητούν κάτι το καινούριο, κάτι πιο ουσιαστικό και ελπιδοφόρο.
4. Επομένως, κατά τη γνώμη μας, ο αποκλεισμός ανθρώπων με κριτήριο την κομματική τους ένταξη ή τοποθέτηση είναι λάθος. Αν κάτι θα πρέπει να αποκλειστεί στο κίνημά μας είναι ακριβώς ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ οποιουδήποτε με βάση οποιαδήποτε προέλευση. Όμως το κίνημα αυτό πρέπει να είναι και να παραμείνει ακηδεμόνευτο και αυτόνομο. Δεν πρέπει να γίνει παράρτημα κομμάτων, βήμα προσωπικής προβολής «προσωπικοτήτων», «εθνικής» ή «τοπικής» εμβέλειας, προθάλαμος προσωπικών ή ομαδικών φιλοδοξιών καμιάς και κανενός. Κι αυτό θα επιτευχθεί μέσα από τη συνεχή και καθημερινή ωρίμανση όλων των συντελεστών του. Μέσα από τον ανοιχτόκαρδο, ειλικρινή και χωρίς αποκλεισμούς διάλογο που γίνεται στις συνελεύσεις, τις συζητήσεις, τις συνεδριάσεις των ομάδων δράσης μας, θα ωριμάζουμε όλοι καθημερινά. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την ώσμωση των ιδεών, την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων, τη σύγκρουση των απόψεων. Μέσα απ’ αυτό καθημερινά θα ανεβαίνει η συνειδητοποίηση όλων μας, θα γεννηθούν συνθέσεις προωθητικές. Θα μετατρέπουμε την «αδυναμία» της διαφορετικότητάς μας σε δύναμη και δυναμική.
5. Θα πρέπει επίσης να αποκλείσουμε την «αντιπροσώπευση» του κινήματός μας, με τη λογική τουλάχιστον της εν λευκώ εξουσιοδότησης οιουδήποτε να μας εκπροσωπεί. Οι επιτροπές που θα φτιάχνουμε να είναι ΑΝΟΙΧΤΕΣ σε εθελοντική βάση, οι πάντες να είναι ανακλητοί και να επιδιώκονται μορφές εναλλαγής ή και κλήρωσης. Η όποια εκπροσώπηση απαιτηθεί να γίνει μόνο εφόσον ο/οι εκπρόσωπος/οι διατυπώνουν την άποψη που έχει ψηφιστεί στις συνελεύσεις μας και καμία άλλη. Και οπωσδήποτε η δράση του καθενός, της κάθε επιτροπής, του κάθε «εκπρόσωπου» να υπόκειται σε λογοδοσία και κριτική μέσα στις Λαϊκές Συνελεύσεις.
6. Διατυπώνουμε επίσης την πρόταση, εκτός από τις επιτροπές που δημιουργήσαμε με την απόφαση της Συνέλευσης της 2/6/11, να δημιουργηθούν ομάδες θεματικές, στις οποίες - και πάλι ανοιχτά και εθελοντικά – οι συμμετέχοντες να προετοιμάζουν και οργανώνουν ανοιχτές συζητήσεις ενημέρωσης και διαλόγου με θέματα, όπως: Οικονομία, Χρέος, Ευρώπη και Διεθνείς Εξελίξεις, Εναλλακτικές Μορφές Διακυβέρνησης, Δημοκρατία και άλλα που θα προταθούν ή θα προκύπτουν από τις καθημερινές ανάγκες και την επικαιρότητα.
7. Έχουμε άραγε σχέση με την «πολιτική»; Εμείς απαντάμε: Το κίνημά μας είναι πάνω απ’ όλα πολιτικό. Τι άραγε είναι η αγανάκτησή μας, η αντίθεσή μας στο υπάρχον σκηνικό αν δεν είναι μια άκρως πολιτική πράξη; Πολλοί ρωτούν, κάποιοι υποκριτικά, κάποιοι άλλοι όμως με ειλικρινές ενδιαφέρον: «Κι αν φύγουν αυτοί, ποιοι να έλθουν και τι να γίνει μετά;» «Το κίνημά σας ποιον εξυπηρετεί; Προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν οι αριστεροί, οι ακροδεξιοί» και άλλα παρόμοια. Η απάντηση, κατά τη γνώμη μας, είναι: Το κίνημά μας προσπαθεί να εκφράσει την αγωνιώδη επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας μας για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ και ΥΠΕΡΒΑΣΗ αυτού του πολιτικού συστήματος και την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ξέρουμε ότι αυτή η απάντηση ούτε επαρκής είναι ούτε δίνει σε όλα τα σημερινά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας μας άμεση διέξοδο. Όμως ο χαρακτήρας αυτού του κινήματος ως κίνημα ανατροπής, υπέρβασης και δημοκρατίας είναι, πιστεύουμε, θεμελιακός.
8. Είμαστε ειρηνικοί-μη βίαιοι και αν «μας την πέσουν» τι θα κάνουμε; Εμείς απαντάμε ότι το κίνημά μας πρέπει να είναι ενάντια σε κάθε μορφής βία. Η απάντηση στην – πολύ πιθανή έως βέβαιη - περίπτωση της βίας της εξουσίας θα πρέπει να είναι να γίνουμε ακόμη περισσότεροι.
9. Μήπως θα πρέπει, λένε πολλοί, να οργανωθούμε σε νέο κόμμα; Πώς θα γίνουμε πιο αποτελεσματικοί; ρωτούν άλλοι, με πραγματική αγωνία και ενδιαφέρον. Η απάντησή μας είναι: Όχι, δεν πρέπει να μετατραπούμε σε κόμμα ή να αποκτήσουμε χαρακτηριστικά κάθετης οργανωτικής δομής. Ίσα-ίσα να ενισχύσουμε τα στοιχεία της οριζόντιας δικτύωσης, τα αμεσο-δημοκρατικά χαρακτηριστικά μας, με τη μαζικότερη και καλύτερη οργάνωση των συνελεύσεων, με εκδηλώσεις διαλόγου, αμφίδρομης ενημέρωσης και θεματικών συζητήσεων.
10. Αναφορικά με την «αποτελεσματικότητα» του κινήματός μας, απαντάμε: Ήδη μέσα σ’ ένα 10ήμερο έχουμε φέρει αποτελέσματα, που ούτε κόμματα, ούτε συνδικάτα, ούτε οργανώσεις έχουν καταφέρει με τόσα χρόνια δράση και οργάνωση. Εκεί που το σύστημα, με το φόβο της χρεωκοπίας, εκβίαζε τη συναίνεση και την «εθνική» συνεννόηση της ολιγαρχίας, ξαφνικά βρέθηκαν τα λεφτά για την 5η δόση, η Ευρώπη και το ΔΝΤ άνοιξαν τους κρουνούς για νέο δάνειο, άρχισαν να αμβλύνουν ακραία μέτρα του «μεσοπρόθεσμου», άρχισαν να εμφανίζονται ρήγματα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κόμματα που στηρίζουν το μνημόνιο αρχίζουν τώρα και ψελλίζουν ότι δεν θα ψηφίσουν το «μεσοπρόθεσμο» κ.λ.π. Δεν μπορούν να κρύψουν – ξένοι και ντόπιοι υπηρέτες τους – ότι ΜΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ. Κι αυτό είναι ήδη το πρώτο ρήγμα που έχουμε προκαλέσει στο φρούριο της εξουσίας τους.
11. Φτάνει αυτό; Ασφαλώς όχι. «Τι θα γίνει όταν η Βουλή ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο; Ότι είναι να κάνουμε, λένε κάποιοι, πρέπει να το κάνουμε μέχρι τις 15 Ιουνίου, που περνάνε τα μέτρα. Μετά η χώρα υποθηκεύεται». Εμείς απαντάμε: Ασφαλώς και πρέπει να έχουμε ενδιάμεσους στόχους. Όμως ακόμη κι αν ψηφιστούν τα μέτρα στις 15 Ιούνη ή όποτε καταφέρουν να τα ψηφίσουν, τίποτε δεν τελείωσε. Τίποτε δεν υπάρχει μη αναστρέψιμο και μη ανατρέψιμο, εφόσον ο λαός είναι στους δρόμους και στις πλατείες. Δεν τρέχουμε κατοστάρι αλλά μαραθώνιο. Δεν συμφωνούμε με όσους καλλιεργούν την ηττοπάθεια ότι αν ψηφιστούν τα μέτρα τελειώσαμε.
12. Τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια; Η ερώτηση αυτή δεν έχει εύκολη ούτε μονοσήμαντη απάντηση. Στη συνέχεια θα επιχειρήσουμε να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις-προβληματισμούς.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΣ

1. Πιστεύουμε ότι η ελληνική και η παγκόσμια ιστορία των κοινωνικών εξεγέρσεων περιέχει πολλά στοιχεία που μπορούμε να αξιοποιήσουμε. Εμπειρίες από τις νίκες των κινημάτων, τις ήττες και τα ναυάγιά τους. Ασφαλώς δεν είναι στους στόχους αυτού του κειμένου να κάνει μακροσκελή ιστορική αναδρομή. Είναι χρήσιμο όμως να έχουμε αναφορές από την εμπειρία εξεγέρσεων, όπως ο Μάης του 68 στη Γαλλία, το κίνημα του 1-1-4 στη χώρα μας, ο Νοέμβρης του 73 στο Πολυτεχνείο, η πλατεία Ταχρίρ μόλις προχθές.
2. Καμία απ’ αυτές τις εξεγέρσεις δεν κατέληξε σε δημιουργία κόμματος, καμία δεν οδήγησε το κίνημα σε κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Ορισμένες μάλιστα απ’ αυτές τις εξεγέρσεις καταπνίγηκαν στο αίμα, σύμφωνα με μια μυωπική ερμηνεία, νικήθηκαν.
3. Δεν είναι όμως έτσι. Τίποτα δεν έμεινε το ίδιο μετά απ’ αυτές. Ο Μάης του 68 σφράγισε – πολιτικά και πολιτιστικά – μια ολόκληρη εποχή στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Το Πολυτεχνείο στη χώρα μας, η άνθηση της δράσης της νεολαίας που ακολούθησε τη μεταπολίτευση, δεν έφεραν τη «λαϊκή εξουσία», επηρέασαν όμως τις κατοπινές πολιτικές εξελίξεις. Από τις εξεγέρσεις της αραβικής νεολαίας, έπεσαν αιμοσταγή καθεστώτα, είναι βέβαιο ότι θα αναδειχθούν νέες κοινωνικές δυνάμεις.
4. Το κίνημά μας, που τώρα γεννιέται, έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να γίνει σταθμός στις εξελίξεις που επέρχονται. Αναδεικνύοντας αιτήματα της κοινωνίας, τα οποία κανένας πολιτικός σχεδιασμός των ελίτ δεν θα μπορεί στη συνέχεια να αγνοήσει. Δημιουργώντας την «κόκκινη» γραμμή του λαού, απέναντι στις επιδιώξεις των ξένων δανειστών και του ντόπιου δοσιλογισμού. Φέρνοντας μια νέα κουλτούρα δημοκρατίας, που μπορεί να σαρώσει τα υπάρχοντα κόμματα, να οδηγήσει σε νέους σχηματισμούς. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η επιμονή μας, με την παρουσία μας στις πλατείες, την καλύτερη οργάνωση των συνελεύσεών μας, το άνοιγμα του διαλόγου με όλο και περισσότερους συμπολίτες μας.
5. Από τα κινήματα αυτά, υπάρχουν και αρνητικές εμπειρίες που μας δείχνουν τι πρέπει να αποφύγουμε: Στο Πολυτεχνείο το 73 υπήρχαν 2 εκφωνητές του ραδιοσταθμού. Η μία ήταν η Δαμανάκη. Όλοι γνωρίζουμε τι εκπροσωπεί σήμερα. Ο άλλος είναι λιγότερο «διάσημος». Ο Μήτσος ο Παπαχρήστου. Ποτέ του δεν εντάχθηκε σε κομματικές ηγεσίες, παραμένει ακόμη ένας μαχόμενος άνθρωπος και λογοτέχνης (πέρσι σε μια παρουσίαση ενός βιβλίου του στα Εξάρχεια τον συνέλαβε η ΕΛΑΣ). Ο – γνωστός – Πάγκαλος συμμετείχε στο Μάη του 68 στο Παρίσι. Σήμερα έχει αναλάβει το ρόλο του τελετάρχη της Μεγάλης Κηδείας. Άπειρα τα παραδείγματα. Ο εναγκαλισμός με το Σύστημα και την Εξουσία οδηγεί ανθρώπους στην απόλυτη εξαχρείωση. Ας έχουμε όμως στο μυαλό και στην καρδιά μας άλλους ανθρώπους-σύμβολα της διαχρονικής αντίστασης: Το Μανόλη Γλέζο, το Μεγάλο μας Μίκη.
6. Δεν είμαστε μόνοι μας. Ταυτόχρονα με μας, ο κόσμος, η νεολαία κατεβαίνει στις πλατείες πολλών ευρωπαϊκών πόλεων. Ο αγώνας μας είναι κοινός, τα αιτήματά μας απέναντι στις κυβερνήσεις και απέναντι στα Διεθνή Διευθυντήρια είναι κοινά. ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ. ΟΙ ΛΑΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.
7. Άμεσο αίτημα του κινήματος στη χώρα μας είναι ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΩΡΑ. Η κατάρρευση της παρούσας Κυβέρνησης θα είναι μια μεγάλη νίκη μας, μια πρώτη νίκη σε μια μεγάλη μάχη, στην οποία θα υπάρξουν αναμφισβήτητα και επόμενες συγκρούσεις και η έκβασή της θα κριθεί στην πορεία.
8. Το σύστημα επεξεργάζεται εναλλακτικές μορφές εξουσίας και καθυπόταξης του λαού. Ορισμένες απ’ αυτές είναι ήδη διακηρυγμένες: κυβερνήσεις «εθνικής συνεννόησης», κυβερνήσεις «τεχνοκρατών» κ.λ.π. Το κίνημά μας θα πρέπει να έχει αντίθεση σε οποιαδήποτε εξουσία που εξυπηρετεί την ίδια πολιτική. Την πολιτική δηλαδή που προκρίνουν οι δανειστές και τραπεζίτες σε βάρος των λαϊκών αναγκών και της προοπτικής της χώρας να σταθεί στα πόδια της και να προκόψει.
9. Το Μνημόνιο και όλα τα υπόλοιπα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα που το ακολουθούν, ούτε επαναδιαπραγματεύεται ούτε φτιασιδώνεται. Το μνημόνιο είναι το εργαλείο με το οποίο οι δανειστές και τα διευθυντήρια των αγορών επιβάλλουν ένα συγκεκριμένο οικονομικό μονόδρομο στη χώρα – και στις άλλες χώρες που εφαρμόζονται αντίστοιχα μνημόνια - ο οποίος: ισοπεδώνει τις κοινωνίες και παραδίδει τις όποιες παραγωγικές προοπτικές στον έλεγχο των «αγορών», δηλαδή των διεθνών τοκογλύφων. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευθεί, αποδέχεται την υποδούλωση αλλά συζητά πόσο μεγάλη θα είναι. Το κίνημά μας πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο: Δεν συζητάμε την υποδούλωση της χώρας και του λαού.
10. «Τι θα γίνει με το χρέος;» Στην ερώτηση αυτή η απάντηση δεν είναι απλή. Οι απόψεις είναι πολλές. Άλλοι μιλούν για αναδιαπραγμάτευση, άλλοι για διαγραφή, άλλοι για επιμήκυνση, μερική στάση πληρωμών, έξοδο από την ΟΝΕ κ.λ.π. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ακόμη και δυνάμεις του συστήματος συζητούν όλα τα παραπάνω ενδεχόμενα. Το πραγματικά επίδικο δεν είναι, κατά τη γνώμη μας, ποια «τεχνική» θα ακολουθηθεί. Αυτό που έχει σημασία είναι σε όφελος τίνος θα εφαρμοστεί η κάθε μία από τις πιο πάνω επιλογές. Γνωρίζουμε ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εφαρμόσει πολιτική υπέρ του λαού. Η εθελοδουλία του στους ξένους και ντόπιους τοκογλύφους είναι δεδομένη. Τους «κρατάνε» από παντού. Άρα προϋπόθεση για επίλυση του υπαρκτού προβλήματος του χρέους της χώρας είναι η ανατροπή του πολιτικού συστήματος.
11. Το χρέος που μπορεί να «αναγνωρίσει» ο λαός είναι εκείνο μόνο που μπορεί η χώρα να «σηκώσει». Ο λογιστικός έλεγχος είναι θετική πρωτοβουλία αλλά δεν φτάνει. Χρειάζεται να εκπονηθεί ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Χρειάζεται να γίνει εθνικοποίηση μεγάλου μέρους του τραπεζικού συστήματος. Χρειάζεται να ανακτήσει η χώρα δυνατότητες και εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής, που εδώ και χρόνια τα έχει εκχωρήσει. Στην προσπάθεια αυτή δεν αρκεί μόνο το να έχεις μια «καλή» κυβέρνηση. Πρέπει να είναι προσπάθεια παλλαϊκή, από όλες τις κοινωνικές δυνάμεις, απαιτείται μια νέα «παραγωγική» νοοτροπία, χρειάζονται νέοι θεσμοί, πραγματική και όχι προσχηματική επανίδρυση του κράτους, συνεχής λαϊκός έλεγχος και συμμετοχή.
12. Το επόμενο αίτημα του κινήματος πρέπει να είναι: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ. Για να υπάρξει αύριο στον τόπο θα πρέπει να γίνει μια βαθιά τομή με το χθες. Το χθες δεν φτιασιδώνεται. Πρέπει να καταρρεύσει. Πρέπει να αναδειχτούν νέες δυνάμεις. Η δήθεν κοινοβουλευτική δημοκρατία μας, πρέπει να μετατραπεί σε πραγματική δημοκρατία. Μας λένε «γιατί μουντζώνετε τη Βουλή, γιατί φωνάζετε ότι όλοι είναι κλέφτες, αφού πάνω απ’ τους μισούς βουλευτές μόλις τώρα εκλέχτηκαν;». Απαντάμε: Το σύστημα που αναδεικνύει τους πολιτευτές, τους βουλευτές και τους εν γένει εξουσιαστές είναι «σημαδεμένο». Στηρίζεται στον έλεγχο των συνειδήσεων, μέσα από το σύστημα της τηλεοπτικής εξαχρείωσης. Οι κομματικές δυνάμεις του συστήματος αναπαράγονται μέσα από τα λόμπι της πραγματικής, δηλαδή της οικονομικής, εξουσίας.
13. Μας ρωτάνε επίσης: «Είναι όλοι το ίδιο;» Απαντάμε: Ασφαλώς όχι. Το κίνημά μας πρωτίστως αντιστρατεύεται τα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική των μνημονίων, την πολιτική της εθνικής υποδούλωσης, καθώς και όλες εκείνες τις δυνάμεις του συστήματος (ΣΕΒ, Τράπεζες, ΜΜΕ) που συναποτελούν το «μνημονιακό» μέτωπο. Πιστεύουμε όμως ότι και «αντιπολιτευόμενες» δυνάμεις, κόμματα, συνδικάτα κ.λ.π. έχουν ευθύνες. Λειτουργούν «θεσμικά», «γραφειοκρατικά», αποκομμένα από τις κοινωνικές διεργασίες. Απέναντι στα προβλήματα της χώρας και του λαού, συνεχίζουν να αρθρώνουν μια «ξύλινη» γλώσσα, που δεν αγγίζει κανένα. Επομένως η ανατροπή αφορά το σύνολο του πολιτικού σκηνικού. Κανένας από εδώ και μπρος δεν μπορεί να είναι ο ίδιος. Η ευκαιρία για όποιον θέλει να εγκαταλείψει το καράβι του συστήματος που βουλιάζει είναι εδώ: Μαζί μας στις πλατείες. Ιδού η Ρόδος … Πρέπει να διαβούν το ποτάμι. Είμαστε στην άλλη όχθη. Το μπορούν;

Πολλά θέματα χρειάζονται μεγαλύτερη επεξεργασία και πιστεύουμε ότι θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο θεματικών συζητήσεων. Άλλωστε είπαμε: το κείμενο αυτό αποτελεί πλαίσιο προβληματισμού και περαιτέρω διαλόγου.

Τέλος, πιστεύουμε ότι ανάμεσα στα πρώτα ψηφίσματα της συνέλευσής μας πρέπει να είναι η συμπαράσταση στον για 25 μέρες τώρα προφυλακισμένο νεολαίο που του «φύτεψαν» το σακίδιο με τα μπουκάλια καθώς και σ’ αυτόν που χαροπαλεύει από τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ στην πρόσφατη διαδήλωση.

Βαγγέλης Αντωνίου
Δημήτρης Βασταρδής
Σάκης Ισαακίδης

Διαβάστε περισσότερα...

Συμβαίνει στις πλατείες

Posted: by . in Ετικέτες
0



Δείτε τι συμβαίνει στις πλατείες, με ομιλητή τον οικονομολογο Δ. Καζακη.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρ' την μάνα σου, και μπρος...

Posted: by . in Ετικέτες ,
1


Ο Γιώργος Παπανδρέου –που πέρσι τον σταματούσαν οι άνθρωποι της βιοπάλης στον δρόμο και του έδιναν τον μισθό τους για την πατρίδα- είπε χτες στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ πως, για την πατρίδα, είναι πρόθυμος να βάλει το σπίτι του στο Καστρί υποθήκη.

Το σπίτι στο Καστρί δεν είναι ιδιοκτησία του Γιώργου Παπανδρέου αλλά της αδελφής του, Σοφίας. Βέβαια, ο Παπανδρέου έχει βάλει χέρι σε όλη τη χώρα, οπότε μάλλον δεν θα έχει πρόβλημα να αρπάξει και το πορτοφόλι της.....
μάνας του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να λέει ελεύθερα ότι θα βάλει υποθήκη την ακίνητη περιουσία του. Ούτως η άλλως, τα σπίτια δεν χωράνε στο ελικοπτερο...

Διαβάστε περισσότερα...

Δραχμοβίωτοι προπαγανδιστές

Posted: Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011 by . in Ετικέτες
3


Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Η επιστροφή του ραδιοτηλεοπτικού συγκροτήματος Κουρή στην πρώτη γραμμή της «ειδησεογραφικής» προπαγάνδας κατά της Ευρωζώνης, του Μνημονίου και υπέρ της καθιέρωσης Νέας Δραχμής, αποτελεί σοβαρό πολιτικό και οικονομικό γεγονός. Ο Νέος Αυριανισμός αναμένεται να ρίξει όλο του το «βάρος» σε τρεις στόχους.

Πρώτον, να πολλαπλασιάσει το αίσθημα αδιεξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι, πριν υποχρεωθεί να αναστείλει τη λειτουργία του, το συγκρότημα υπηρέτησε με χαρακτηριστική υποτακτικότητα το νέο κατεστημένο, ελπίζοντας στη ρύθμιση των τραπεζικών δανείων του.

Δεύτερον, το συγκρότημα Κουρή, με την υποστήριξη όσων θα αναχρηματοδοτήσουν τη λειτουργία του, επιδιώκει να οργανώσει σε πολιτικά κρίσιμη μάζα όσους προτιμούν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή μας στη Νέα Δραχμή.

Τρίτον, ο Νέος Αυριανισμός επιδιώκει τη δημιουργία ισχυρής ρωγμής στο τραπεζικό σύστημα, ώστε να φορτωθούν οι αποταμιευτές, οι φορολογούμενοι και οι μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών τη διαγραφή χρεών με τα οποία «λειτούργησαν» όλα τα προηγούμενα χρόνια, τα οποία ξεπερνούν τα 500 εκατ. ευρώ.

Την προώθηση του τριπλού στόχου έχουν αναλάβει το συμπαθές στους ψηφοφόρους της λαϊκής Δεξιάς και των μεγάλων σαλονιών πρόσωπο του Νίκου Χατζηνικολάου, συνεπικουρούμενος από το διαταραγμένο φιλοχουντικό παραλήρημα του κ. Τράγκα.


Δικαίωμά τους! Ο καθείς μπορεί χωρίς εμπόδια να διατυπώνει και να υπερασπίζεται τις απόψεις του. Σειρά συνταγματικών προβλέψεων κατοχυρώνει αυτό ακριβώς. Στο «νέο 5α» ο πολίτης έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση. Το «άρθρο 14» προστατεύει την απόλυτη ελευθερία των τυπωμένων απόψεων. Ενώ με το «15» ορίζονται τα σχετικά με τη διαχείριση της ηλεκτρονικής ενημέρωσης. Ολα καλά!

Πιστεύω, μάλιστα, ότι μια ανοιχτή και ζωηρή συζήτηση για τη θέση μας στην Ευρωζώνη είναι απαραίτητη. Θα ήταν καλύτερο να έχει γίνει πριν μπούμε, αλλά ακόμη κι έτσι, η υπερμεγέθυνση του κρατικού χρέους επιβάλλει νέα ανοιχτή συζήτηση. Βεβαίως, θα ήταν καλύτερο μια τέτοια συζήτηση να ενορχηστρωθεί από τα πολιτικά κόμματα. Δυστυχώς, όμως, από καιρό, έχουν χάσει την ικανότητα να διακινούν ιδέες, απόψεις και επιχειρήματα. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας είναι υποταγμένοι σε τηλεοπτικές ιδεοληψίες, έχουν μικρή ανεξάρτητη ενημέρωση και δυστυχώς απουσιάζει η ορθή κρίση. Επιπλέον, ο πολιτικός κόσμος πάσχει από βραχεία μνήμη, δεν συμμετέχει σε παράλληλες διαδικασίες διαμόρφωσης γνώμης και, το χειρότερο, αλληλομισείται.

Επομένως, ένας επιθετικός όμιλος συμφερόντων γύρω από τα μίντια, μπορεί εύκολα να συγκεράσει τα συμφέροντα άλλων εξίσου επιθετικών επιχειρηματικών ομίλων. Αρκεί να υπάρχει σημείο σύμπτωσης συμφερόντων. Στην περίπτωση του Ομίλου Κουρή το σημείο αυτό είναι, αυτή τη στιγμή, συγκεκριμένο: η διαγραφή χρεών ύψους 500 εκατ. ευρώ από το τραπεζικό σύστημα, με κάποιο τρόπο.

Ο κ. Κουρής είναι έμπειρος και παλαιός παίκτης στο συγκεκριμένο παίγνιο. Ξέρει ότι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη έχει χάσει τη δυνατότητα διαμεσολάβησης μεταξύ μιντιακών, επιχειρηματικών και πολιτικών δυνάμεων. Το συγκρότημα Μπόμπολα έχει στραμμένο το ενδιαφέρον του στην επιβίωση των κατασκευαστικών του εταιρειών. Η μοναχική «Ελευθεροτυπία» λυγίζει υπό το βάρος των απαιτήσεων του δημοσιογραφικού της δυναμικού.
Στην «Κ», όπως και στον ΣΚΑΪ, επιμένουν στην προτεραιότητα που έχει η διάσωση της χώρας, ακολουθώντας γραμμή ανεξαρτησίας και ασφαλούς απόστασης από τις κομματικές συγκρούσεις. Πρόσφατα, τέλος, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, που έχει τον πρώτο λόγο σε Mega, Star και άλλα ΜΜΕ, υπενθύμισε χωρίς περιστροφές τη δική του στάση, μιλώντας για ανάγκη «εθνικής και όχι κομματικής προσπάθειας».

Ακόμη και η πλευρά ορισμένων, οι οποίοι είχαν στο παρελθόν συζητήσει την αδυναμία της χώρας να κρατήσει τη θέση της στην Ευρωζώνη αν δεν κάνει σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές, εδόθησαν, τα τελευταία εικοσιτετράωρα, σχετικές διαβεβαιώσεις. Ετσι, ο διευθύνων της Marfin PB Ευθύμιος Μπουλούτας, μιλώντας στην Κύπρο, υπογράμμισε την πεποίθησή του ότι η χώρα δεν θα κάνει αναδιάρθρωση του χρέους της, δεν θα βγει, δηλαδή, από το ευρώ.

Υπό το φως των παραπάνω γεγονότων και παρατηρήσεων, δημιουργούνται σοβαρά ερωτήματα για την υποστήριξη των ελληνικών τραπεζών στην καμπάνια κατά του ευρώ, κατά του Μνημονίου και υπέρ της επιστροφής στη δραχμή και σε μια οικονομία κρατικού ελέγχου, την οποία συντονίζει και τροφοδοτεί το συγκρότημα Κουρή. Οι διοικήσεις των τραπεζών θα χρειαστεί να εξηγήσουν τους λόγους που τους οδηγούν να πιστεύουν ότι αποτελεί χρηστή διαχείριση των καταθέσεων αποταμιευτών, των φορολογικών εσόδων, των δανείων του Μνημονίου και των κεφαλαίων των μετόχων τους το χάρισμα των χρεών στον συγκεκριμένο επιχειρηματία. Τα ίδια ερωτήματα είναι λογικό να έχει το δικαστήριο, που καλείται να κρίνει αν ο νέος «ισχυρός» των μίντια θα κάνει, ανεμπόδιστος, το επόμενο βήμα.

Διαβάστε περισσότερα...